Home » Post Item » NOT ALL "BIKO" ARE CREATED EQUAL…
To be a journalist is to be a fearless and incisive "inquirer" that dares to "chronicle" history without fear or favor;

To be a journalist is to act like a "tribune" that essays the truthful "journal" of every story of our "times", big or small, front page or inside page, "BIG NEWS" or even the last story before the closing credits roll;

To be a journalist is to hold a "mirror" in front of you to regularly and faithfully check the convictions and principles of what a "free press" truly stands for;

To be a journalist is to sometimes embrace your own celebrity and be a "star" that sets and upholds the "standards" of what the Filipinos of " today " are fighting for;

Ang maging mamamahayag ay tulad ng isang "bulgar" na pahina na hindi puwedeng maging sisidlan ng anumang pagbaluktot sa katotohanan, bagkus siya pa ngang lagusan upang ito ay mai-"bandera" at mai-"balita" ang mga kuwentong dapat na marining at ma-"tiktikan."

Ang maging mamamahayag ay ang pagsisiguro ng pananatili at pagsulong ng isang "malaya" at walang kinikilingang pag-"PAPATROL" , sa bawat araw, "24-0ras" dahil ang bawat kuwento ay kailangang pulsuhan, may buhay, tila isang "NEWSBEAT" na kailangang ma-"CAPTURED" dahil walang take two sa isang breaking news, walang cut, walang re-take;

Ang maging mamamahayag ay maging "SAKSI" sa "SENTRO" ng bawat pahina ng kasaysayan upang ito ang mai-"BANDILA" sa sambayanan;

Ang maging mamamahayag ay DAPAT laging sa NGALAN NG KATOTOHANAN AT TUNAY NA PAGLILINGKOD.




NOT ALL "BIKO" ARE CREATED EQUAL…

September 23, 2007

 

It looks like any ordinary "biko"–yes that rice cake with brown sugar and coconut milk with a generous amount of "latik"—the coconut meat stirred and almost fried with a savory smell that would surely leave a craving on your tounge.

Kanina—nakita ko na naman ang eksenang ito sa bahay ni Nanay Paz—ni Esperanza Dayao Collantes—ang may kakaibang mahika yata sa paggawa ng biko.

At ano ang eksenang tinutukoy ko?

Well—sa Kingspoint kasi—doon sa bahay na yun na isa sa pinakanaunang itayo sa naturang subdivision—-pagtabihin mo ang isang cake sa isang sikat nang cake store ha–at biko ni Nanay Paz—-yung biko ang lalagyan nila ng kandila at yun ang magiging cake ng mga bata doon—mga apo—na napakarami na at mga anak na parang mga bata pa rin sa pakikipag-agawan sa bikong luto ni Nanay Paz.

Nasa halo siguro?

Nasa amount of sugar?

Nasa bigas o malagkit na ginamit kaya?

Nasa dami ng pinigang katas ng niyog kaya?

Whatever it is—secret formula or not—it never fails to amaze me how they all line up for this biko of Nanay Paz.

Kasama na rin siyempre ako sa nakikipila. Mainit pa—kahahango pa lang—pinagaagawan na hanggang sa tutong!

Too bad this biko of Nanay Paz is not for sale. Exclusive lang sa mga salin ng pamilya na walang umay sa pagkain nito.

There was a time I tried my hands in cooking my own version of "biko". Masarap naman—objectively speaking dahil naubos din naman. Hindi nga lang pinilahan at pinag-agawan. Maybe my kids would just love to please me–he-he!

But there's really no competition—kakaiba ang timpla at lasa ng bikong si Nanay Paz ang gumawa, naghalo, naghain at naghati-hati nito para sa lahat ng mga nakapilang nag-aabang na ito ay matikman. (wakas)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Posted by pagesbyarlyndelacruz at 9:56 pm | permalink

All comments are moderated. Your comments will not appear here unless approved by the blog owner. Thank you.

Add a comment