To be a journalist is to act like a "tribune" that essays the truthful "journal" of every story of our "times", big or small, front page or inside page, "BIG NEWS" or even the last story before the closing credits roll;
To be a journalist is to hold a "mirror" in front of you to regularly and faithfully check the convictions and principles of what a "free press" truly stands for;
To be a journalist is to sometimes embrace your own celebrity and be a "star" that sets and upholds the "standards" of what the Filipinos of " today " are fighting for;
Ang maging mamamahayag ay tulad ng isang "bulgar" na pahina na hindi puwedeng maging sisidlan ng anumang pagbaluktot sa katotohanan, bagkus siya pa ngang lagusan upang ito ay mai-"bandera" at mai-"balita" ang mga kuwentong dapat na marining at ma-"tiktikan."
Ang maging mamamahayag ay ang pagsisiguro ng pananatili at pagsulong ng isang "malaya" at walang kinikilingang pag-"PAPATROL" , sa bawat araw, "24-0ras" dahil ang bawat kuwento ay kailangang pulsuhan, may buhay, tila isang "NEWSBEAT" na kailangang ma-"CAPTURED" dahil walang take two sa isang breaking news, walang cut, walang re-take;
Ang maging mamamahayag ay maging "SAKSI" sa "SENTRO" ng bawat pahina ng kasaysayan upang ito ang mai-"BANDILA" sa sambayanan;
Ang maging mamamahayag ay DAPAT laging sa NGALAN NG KATOTOHANAN AT TUNAY NA PAGLILINGKOD.
Sugat sa Media
November 30, 2007November 29, 2007 was another historic day in the contemporary story of Philippine politics, one that is rich with stories of coup d' etats and mutiny—let us qualify that—of failed coups and mutinies.
I was among the members of the media who covered the most recent ones namely the July 2003 Oakwood Mutiny, the 2006 February Stand-Off at the Marine Headquarters in Fort Bonifacio, and — now this one now known as the Manila Peninsula Take Over.
Ang lahat ng tatlong insidente o yugtong ito sa kasaysayan ng kaligaligang pampulitika sa bansa–may mga pagkakahalintulad na marka-marka ng kapusukan, pagkukumahog, pagkalugmok, galit, at desperasyon—sa panig ng mga naglunsad nito. Marka naman ng tila katatagan, kabilisan at katapan, sa panig ng mga otoridad na gumupo dito.
Pero may kakaibang marka ang nangyari kahapon.
Kasama sa mga disturbing images na nakita ng buong mundo ay ang mga kagawad ng media na isinasakay sa isang pampasaherong bus at tila naka-posas ang kamay gamit ang isang plastic na panali, tire-up ang tawag dun, ginagamit sa pagseselyado ng mga bahage sa cargo sa paliparan para hindi basta makalag.
Hindi ito aktuwal na posas ngunit ganun na rin ang larawang naipakita nito.
Mahalagang maunwaan kung bakit naroon ang media.
May pumutok kasing kakaiba. Out of the ordinary. Hindi lang basta ordinaryong hearing pagdinig sa Makati Regional Trial Court ang nangyari. Nag-walk-out sina senador Antonio Trillanes IV at Brig. General Danny LIm at tuloy-tuloy na naglakad patungo sa direksiyon ng Makati Avenue hanggang sa umabot sa sapilitang pagpasok sa the Manila Peninsula.
Idagdag pa na habang naglalakad—-nagsimula nang bumuka ang bibig ni Trillanes na ang mga pinagsasabi ay makakapukaw talaga ng sinumang media, beterano man o hindi—-eto na raw huling pagkakataon na raw, panahon na raw, magkakaisa na ang lahat, people power na raw etcetera, etcetera at idagdag mo pa na katabi niya si Danny Lim—kung baga sa isang pelikula, aba, mga mare at pare to borrow the line of Mareng Winny and Pareng Oca na namimiss ko na ang show—eh casting coup ito!
At ang supporting roles pa naman–mga armadong escorts ng mga ito na ni hindi pumalag nang basta na lamang mag-walk out ang dalawa mula sa korte na ni hindi nilingon ang hukom na nagpapabalik sa kanila. Di ba nga–minsan nang nangyari, remember Gringo Honasan na nayakag ang mga SWAG niyang bantay noon na–bakit ninyo ako babantayan, takas na lang tayo! Ganun!
Di ba–kahat ng sangkap ng isang malinamnam na putahe ng isang balita ay naroon kaya who can resist that?
Kaya kung di man kumalas na ang mga naunang grupo ng media sa tabi nina Trillanes at Lim—abah, do not blame them. Ganun talaga ang laro ng industriyang ito, unahan! Nauna na sila, kakalas pa ba?
Noong isa-isa silang isinasakay sa bus, nang makita ako ng ilan sa mga kasama sa hanapbuhay na isinasakay sa bus na naka-gapos ang kamay—sumigaw ang ilan sa kanila, "Arlyn, we need lawyers, tawag ka." "Arlyn tignan mo pinosasan kami." "Arlyn, di kami pumayag na posasan kami lahat." "Arlyn sundan mo kami sa Bicutan, doon daw kami dadalhin."
It was sight that is hard to erase. Nakakalungkot. Nakakapanlumo. At oo–nakakagalit. Tama ang National Union of Journalist of the Philippines na isa sa kagyat na naglabas ng istorya. "Media is not the enemy."
Tama rin si Charie Villa, head ng News Gathering Team ng ABS-CBN na nagsabing, "We were just doing our jobs."
May I also add—hindi naroon ang media dahil naniniwala sila kay Trillanes. Sa tingin ko nga, kung puwede lang nilang batukan ito sa kapangasahan at kapusukan (na naman!) ay ginawa na ng ilan sa kanila. Mutiny nang mutiny, hindi naman pala prepared, ganun, kainis din kung tutuusin di ba? Anim na oras ang itinagal. Nababawasan ang oras — mas matagal ang Oakwood record nito…inabot ng magdamag.
Sabi ng isang kaibigan kong sundalo, opisyal, –"bakit big deal yung pagposas sa mga media, eh kailangang i-process lang sila talaga."
Big deal dahil nandoon ang media to cover, to tell the story, to report blow by blow the breaking and the unfolding of the events.
Kung wala ang media doon—baka nga mas naging madugo. Ang totoo—walang napaulat na casualty sa nangyari kahapon—maliban lang sa isang unrecorded one pero nakunan ng isang bystander sa isang cellphone nya na naku—sana—wag ilabas sa YOU TUBE. Ako po ang casualty…na noong unang bugso ng pag-atake ng mga tropa ng AFP-NCRCOM—ang mga pulis na kakuwentuhan namin sa kahabaan ng Ayala, abah eh, itunulak ako padapa. Hindi dahil type niya akong itulak. Nagulat marahil at to be fair, nais lang akong protektahan sampu ng iba pang kalapit niyang kagawad ng media na naroon. "DAPA! DAPA!" sigaw ng pulis na di ko na nakuha ang pangalan.
Eh — naka-power dressing ako dahil galing sa isang affair bago napatakbo sa Makati, medyo madali akong natulak kasi nga naka-heels ako—so dapa—kaysa sa mukha ang tumama sa kalsada, eh tuhod na lang! So dalawalng tuhod ko—may sugat. Yun lang ang alam kong insidente ng casualty sa nangyari kahapon, pisikal na sugat.
Pero may isang mas may masakit na sugat na naiwan sa insidente kahapon. Yung hindi kayang gamutin ng betadine o itago ng plaster kaya.
Eto yung sugat sa propesyon ng pamamahayag.
Sa panahon ng krisis—may kanya-kanyang papel ang bawat sektor, pulis, militar, sibilyan, media.
Hindi ko sinasabing walang pagkakamali ang media o na lahat na lamang ng lahat ng gustong gawin ng media ay dapat na tanggapin na bahagi ng karapatan nito. There is such a word as abuse.
What I am saying is, media should never be questioned for reporting, simply reporting.
Kung mawawala ito—paano na?
Ang tipo ng responde sa panahon ng krisis ang isa sa barometro ng maayos na sistema ng demokrasya, yung talagang working democracy.
Kung hindi nauna ang media sa Peninsula—mas madali sanang na-control ng pulis at ng militar ang sitwasyon. Pero yun ang kuwento eh, nauna ang media na naka-amoy and some officers of the Philippine National Police (PNP), General Avelino Razon, amongst them, was caught saying on record that "somehow there was a failure of intelligence".
Somehow…tumbukin na natin. Nalusutan sila ng grupo ni Trillanes!
Pero ang kabilang istorya naman ay ang mabilis at maagap nilang pag-responde. Anim na oras na stand-off, record na yun…it shows decisiveness and will power to be who they are, people in authority.
Ang hindi lang tama sa timpla eh yung isama mo sa collateral casualty ang mga mamamahayag dahil lamang sa hindi ka nakatitiyak kung ano talaga ang nangyari.
O dahil sa napikon ka at nalusutan ka.
Madaling makita kung sino ang players doon sa anim na oras na stand-off. Pero ang kaladkarin pati ang media—hindi tama.
Madali silang bumawi—-napakawalan kaagad bago mag-hatinggabi—pero naroon na ang sugat. Sabi ko nga–eto yung tipo ng sugat na may marka talaga—isang sugat na hindi makakalimutan at malinaw kung sino ang gumawa ng sugat na ito.
Nanonood pa naman ang buong mundo. Akala pa naman ng maraming bansa, ganap na malaya ang ating pamamahayag.
Nakita tuloy nila ang mukha nito, raw, unedited pa. Ang bagay na itinatanggi—sumambulat. Sino ngayon ang mas napahiya?
Nasugatan ang media sa insidenteng ito—pero kaya niya itong indahin dahil ito ang sugat na mas magpapalakas sa kanya. Ito yung tipo ng sugat na mas masakit ang epekto sa gumawa nito. Yung sugat na taglay ng may gawa nito—nagnanaknak—ang baho. Amoy ninyo? (wakas)
(wakas)








