To be a journalist is to act like a "tribune" that essays the truthful "journal" of every story of our "times", big or small, front page or inside page, "BIG NEWS" or even the last story before the closing credits roll;
To be a journalist is to hold a "mirror" in front of you to regularly and faithfully check the convictions and principles of what a "free press" truly stands for;
To be a journalist is to sometimes embrace your own celebrity and be a "star" that sets and upholds the "standards" of what the Filipinos of " today " are fighting for;
Ang maging mamamahayag ay tulad ng isang "bulgar" na pahina na hindi puwedeng maging sisidlan ng anumang pagbaluktot sa katotohanan, bagkus siya pa ngang lagusan upang ito ay mai-"bandera" at mai-"balita" ang mga kuwentong dapat na marining at ma-"tiktikan."
Ang maging mamamahayag ay ang pagsisiguro ng pananatili at pagsulong ng isang "malaya" at walang kinikilingang pag-"PAPATROL" , sa bawat araw, "24-0ras" dahil ang bawat kuwento ay kailangang pulsuhan, may buhay, tila isang "NEWSBEAT" na kailangang ma-"CAPTURED" dahil walang take two sa isang breaking news, walang cut, walang re-take;
Ang maging mamamahayag ay maging "SAKSI" sa "SENTRO" ng bawat pahina ng kasaysayan upang ito ang mai-"BANDILA" sa sambayanan;
Ang maging mamamahayag ay DAPAT laging sa NGALAN NG KATOTOHANAN AT TUNAY NA PAGLILINGKOD.
I am NOTHING without them…
December 8, 2007
I can be anyone I want to be, be what I want to be. Maaga kong niyakap ang katotohanan na ang tanging naglilimita lamang sa isang tao na kamtin ang mga bagay na nais niya ay ang salitang limitasyon mismo.
THE WORD LIMITATION ALONE LIMITS ALL THE POSSIBILITIES.
But while I could be anyone I want to be and anywhere I want to be—I am NOTHING if I am not a mother to Katrina Greta and Dominique, I am NOTHING if I am not with them.
Minsan, dumating sa buhay naming mag-iina ang yugto na kami ay nagkahiwalay ng napakahabang panahon—98 days! Taong 2002–alam ng buong mundo ang kuwento, may mga nagduda pa nga, nang-intriga–hindi kasi nila ako kilala at hindi nila alam kung saan at kanino LAMANG talaga umiinog ang buhay ko at kung sino lamang talaga ang mga TUNAY na nakapagpapayanig, nagpapabagabag, at puwedeng magpaiyak sa akin.
Pero okey na yun–I have long moved on.
Ang mahalaga—kung ano ang totoo sa amin ng mga anak ko.
After that episode in my life, in our lives–hindi na kami naghiwa-hiwalay pa. Di na ako nag-eexplain sa iba—ke anong okasyon pa yun, gumagawa ako ng paraan na makasama sila. May mga matang kagyat na nakakaunawa, may mga nabibigla, pero alam ninyo—matagal na akong walang pakialam. What matters is what we hold true and sacred in our lives. (Parang ang kulit ko? inulit ko lang ang punto!)
May kanta kaming mag-iina–impluwensiya ko, luma kasi ang kanta eh–he-he! –yung 'I Wont Last A Day Without You"—na saulado na nila, lalo na ng bunso. Yun nga lang inililihim na marunong kumanta ng luma dahil baka makantiyawan…ahh..ibang kuwento yan. Saka na.
Yung picture na yan–kuha ng Tita Jenny nila, kapatid ni Gelmie na asawa naman ni Onin Miranda. Katatapos lang ng aming breakfast that also followed the yearly PASALAMAT ng KABATAAN. Sa QC Circle kami kumain, sa Bacolod's Chicken Inasal. At ewan ko ba etong dalawa—bigla na lang nagsabi na "Ma, gusto naming mag-alaga ng plants, bili tayo."—Kaya yan pong lugar na yan—QC Circle kaya halamanan ang aming background! (Mag-explain ba? OO–kasi nakapalda at bistida kami, baka sabihin, ganun get-up namin kapag naglalamyerda!-he-he!)
Sabi nina papa Piolo at Angel Loc—"I WANT TO BE COMPLETE!"
Ako—matagal na, di nakasalalay sa multi-vitamins ang pagiging kumpleto, (gagah, wag ganun ang line, baka kunin kang isa sa endorsers!)—matagal na akong kumpleto.
Noong dumating si Katrina sa buhay ko, noong sumunod na dumating ang aking bunso, si Nica.
Kapag tinitignan ko sila, madalas nagkakapikunan, nag-aaway din, nagseselosan—pero mas marami ang pagkakataon at eksena na sila ay nagmamahalan hindi lamang bilang magkapatid kundi magkaibigan.
Best friends nila ang isa't isa.
Kapag naiisip ko kung gaano sila kalambing sa isa't isa….nawawala lahat ng aking agam-agam—alam kong pagdating ng kalaunang panahon—sa dako pa roon—-hindi nila pababayaan ang bawat isa.
My Kat tells me—"ma, hindi tayo maghihiwalay ha.."—OO NAMAN ANAK!
Ang bunso ayaw patalo—"MAMA, i love you—infinity and beyond." Parang alam ninyo na kung saang movie yun at kung anong cartoon character iyon. Di man orig ang line—ang bottom line, alam niya ang ibig sabihin noon at totoo sa kanyang puso ang mga kataga.
Ang sarap maglakbay ano?
Minsan—hindi naman na kailangan talagang hanapin ang kaligayahan, kabuuan at kaganapan.
Ibinibigay sa iyo sa tamang panahon–lalo na sa bawat panahong akala mo—the end na—nagsara na ang telon.
You just have to believe.
Now I am everything because of them. Ang matawag na "mama" ang aking pinakamatingkad na karangalan sa buhay. (wakas)
Thank you Sir Eggai, Sir Armin…
December 1, 2007
It's easier to achieve your goals in life when you have people who believed in you.
Masuwerte ako–may mga nasumpungan akong taong nagtiwala sa akin at mga taong puwede ko ring pagkatiwalaan. Ipinapakilala ko ang dalawa sa kanila, mga taong naging bahagi ng paghubog ng aking kamalayan at kamulatan-sina Sir Eggai Geniza at Sir Armin Santos.
Sir Eggai and Sir Armin are not just my mentors, they are also my friends, part of my extended family.
May isa pa—yung pinakaguwapo sa kanila—si Mr. Dream Boy–si Atty. Manuel Rosapapan, payagan ninyo na po Sir Eggair at Sir Armin na siya na ang pinaka-guwapo kasi, siya rin naman ang PINAKAMATANDA! (He-he! Hi Atty. Rosapapan-ala ka noong bumisita ako sa Aura last Saturday, wala sa schedule, dumating na lang, kasi kapag nangangako akong bibisita, di natutuloy, kaya ayun, bigla na lang akong dumating.
Meron pang isa–nasa abroad ang huli kong balita, si Sir Jerome Caluyo na naging professor ko sa Psychology I na nagbigay sa akin ng tumataginting na 1.00 (Uno) na marka sa asignaturang iyon.
Apat sila–pero sa pagkakataong ito—yung dalawa muna ang aking ikukuwento. Next issue na lang ang Atty. Rosapapan at ang Sir Jerome.
Ano ba ang naging papel ng mga ginoong ito sa aking buhay, that is the question.
Si Sir Eggai ang nagturo sa aking habulin hanggang sa makayakap at mahawakan ko ang aking mga pangarap.
"We are not alone in this world. We are in this world with others."-Philosophy I and Philosphy of Man ang mga subjects na hawak ni Sir Eggai noong ako ay college. Siya rin ang aming Dean ng kolehiyo. Ang dami niyang kuwento sa klase noon na naghahatid ng mensahe na kaya mong gawin at makamit ang lahat ng iyong naisin sa pamamagitan ng taus-pusong pananampalataya sa kakayanang bigay ng Maykapal. Oo–isipiritwal na rin ang Sir Eggai noong mga panahong iyon, circa 1987-1988…up…Hindi lang ngayon.
Mayroon kami noong programa sa radyo, DWHL, na inspirational stories ang tema. Pinagkatiwalaan niya ako noon na sumulat din para sa programa niyang ito.
Sa programang iyon, narinig ang mga kuwento ng mga taong pinatunayan na ang kaligtasan sa isang tiyak na panganib ay hindi ang manatili sa pagkunyapit sa isang baging o sa isang tangkay ng kahoy kaya o sa isang tipak ng bato sa gulid ng kabundukan, sa gitna ng unos—kundi ang kaligtasan pala, maaaring masumpungan sa pagtalon sa ibaba, sa rumaragasang tubig sa ilog, sa dako ng tila walang katiyakan, ngunit punong-puno ng pakikipagsapalaran.
Jumping from the cliff and taking the big chance on the wild river below, a man was rescued and eventually that man found his freedom.
Ganun ang ginawa ko. Mula sa aking comfort zone—tumalon ako, nakipagsapalaran at inabot ang aking mga pangarap. Do I have to mention that I do not know how to swim?He-he! pero jumped to the river wild, I did!
Eto—dinala ng agos sa pampang at mula sa pampang, ipinagpatuloy ko ang aking paglalakbay, ang walang katapusang paglalakbay.
Si Sir Armin naman ang impluwensiya ko sa pagmamasid sa mga bagay na nangyayari sa lipunan, sa kanya ko unang narinig etong mga katagang ito sa kanyang mga pagtuturo noon, na "magtatagumpay lamang ang kasamaan kung walang gagawin ang mabubuting tao."
Mayroon pa akong isang namana sa kanya, nakakainis nga lang minsan. Pareho kaming nagdedesisyon agad, as in agad, deciding when angry and when in despair, lalo na kapag prinsipyo ang pinagusapan at kung sa tingin namin ay tinatapakan na ang aming pagkatao.
Sir Armin and I are both rebels of a different kind.
We rebel because we want excellence, we rebel because we want things done, we rebel because we refuse to simply conform.
But I am a changed woman na. May tamang kinalalagyan na ang pride. Takot na ring basta na lamang tumaas ang presyon ng dugo sa gigil sa isang bagay o sa isang sitwasyon. Sa tingin ko, ganun na rin si Sir Armin ngayon.
Nang magkita kami, kuwentuhan at pagsasalo sa isang meryenda sa canteen ng Aura, libre ni Sir Armin, kasama ko ang isang dating kamag-aral at kaibigan na dati ring naging professor sa AURA, si Joel Ea, turon at softdrinks ang aming pinagsaluhang tatlo habang nagkukuwentuhan—I saw a Sir Armin who has become everything that he wanted to be—pero mas pinili pa rin ang maging guro sa kolehiyo.
Sir Eggai later joined us—minus the turon and softdrinks na—dun sa opis ni Sir Armin, nagmano ang Joel Ea, ninong niya kasi ang Sir Eggai, nagmano na rin ako, sabay yakap sa aking Dean na siyang nagtustos sa matrikula ko sa mga unang taon sa kolehiyo, Scholar niya ako, pero bukod doon, may allowance ding ibinibigay sa akin as Editor-in-Chief ng The Vision Quest, nag-teacher aide din ako sa prep school nila, yung Mondriaan Montessori School habang nag-aaral sa kolehiyo, teacher aide sa umaga, alas sais hanggang alas dos—estudyante mula alas tres hanggang alas nuwebe ng gabi.
Lakad lang ang pagitan–mula sa school ng Mondrian hanggang sa school naman ng VRC.
I would not have survived college without Sir Eggai.
Bumabalik-balik ako sa Gapo, di naman na ako nakatira doon, wala naman akong bahay doon, pero para sa akin—mananatiling ang Gapo ang aking tahanan dahil naroon ang mga katulad nina Sir Eggai at Sir Armin.
Alam kong maraming beses ko nang nasabi, naipakita, naipadama—pero minsan pa, sa pamamagitan ng espasyong ito—let me say: THANK YOU SIR EGGAI AND SIR ARMIN. (END)
