To be a journalist is to act like a "tribune" that essays the truthful "journal" of every story of our "times", big or small, front page or inside page, "BIG NEWS" or even the last story before the closing credits roll;
To be a journalist is to hold a "mirror" in front of you to regularly and faithfully check the convictions and principles of what a "free press" truly stands for;
To be a journalist is to sometimes embrace your own celebrity and be a "star" that sets and upholds the "standards" of what the Filipinos of " today " are fighting for;
Ang maging mamamahayag ay tulad ng isang "bulgar" na pahina na hindi puwedeng maging sisidlan ng anumang pagbaluktot sa katotohanan, bagkus siya pa ngang lagusan upang ito ay mai-"bandera" at mai-"balita" ang mga kuwentong dapat na marining at ma-"tiktikan."
Ang maging mamamahayag ay ang pagsisiguro ng pananatili at pagsulong ng isang "malaya" at walang kinikilingang pag-"PAPATROL" , sa bawat araw, "24-0ras" dahil ang bawat kuwento ay kailangang pulsuhan, may buhay, tila isang "NEWSBEAT" na kailangang ma-"CAPTURED" dahil walang take two sa isang breaking news, walang cut, walang re-take;
Ang maging mamamahayag ay maging "SAKSI" sa "SENTRO" ng bawat pahina ng kasaysayan upang ito ang mai-"BANDILA" sa sambayanan;
Ang maging mamamahayag ay DAPAT laging sa NGALAN NG KATOTOHANAN AT TUNAY NA PAGLILINGKOD.
I am NOTHING without them…
December 8, 2007I can be anyone I want to be, be what I want to be. Maaga kong niyakap ang katotohanan na ang tanging naglilimita lamang sa isang tao na kamtin ang mga bagay na nais niya ay ang salitang limitasyon mismo.
THE WORD LIMITATION ALONE LIMITS ALL THE POSSIBILITIES.
But while I could be anyone I want to be and anywhere I want to be—I am NOTHING if I am not a mother to Katrina Greta and Dominique, I am NOTHING if I am not with them.
Minsan, dumating sa buhay naming mag-iina ang yugto na kami ay nagkahiwalay ng napakahabang panahon—98 days! Taong 2002–alam ng buong mundo ang kuwento, may mga nagduda pa nga, nang-intriga–hindi kasi nila ako kilala at hindi nila alam kung saan at kanino LAMANG talaga umiinog ang buhay ko at kung sino lamang talaga ang mga TUNAY na nakapagpapayanig, nagpapabagabag, at puwedeng magpaiyak sa akin.
Pero okey na yun–I have long moved on.
Ang mahalaga—kung ano ang totoo sa amin ng mga anak ko.
After that episode in my life, in our lives–hindi na kami naghiwa-hiwalay pa. Di na ako nag-eexplain sa iba—ke anong okasyon pa yun, gumagawa ako ng paraan na makasama sila. May mga matang kagyat na nakakaunawa, may mga nabibigla, pero alam ninyo—matagal na akong walang pakialam. What matters is what we hold true and sacred in our lives. (Parang ang kulit ko? inulit ko lang ang punto!)
May kanta kaming mag-iina–impluwensiya ko, luma kasi ang kanta eh–he-he! –yung 'I Wont Last A Day Without You"—na saulado na nila, lalo na ng bunso. Yun nga lang inililihim na marunong kumanta ng luma dahil baka makantiyawan…ahh..ibang kuwento yan. Saka na.
Yung picture na yan–kuha ng Tita Jenny nila, kapatid ni Gelmie na asawa naman ni Onin Miranda. Katatapos lang ng aming breakfast that also followed the yearly PASALAMAT ng KABATAAN. Sa QC Circle kami kumain, sa Bacolod's Chicken Inasal. At ewan ko ba etong dalawa—bigla na lang nagsabi na "Ma, gusto naming mag-alaga ng plants, bili tayo."—Kaya yan pong lugar na yan—QC Circle kaya halamanan ang aming background! (Mag-explain ba? OO–kasi nakapalda at bistida kami, baka sabihin, ganun get-up namin kapag naglalamyerda!-he-he!)
Sabi nina papa Piolo at Angel Loc—"I WANT TO BE COMPLETE!"
Ako—matagal na, di nakasalalay sa multi-vitamins ang pagiging kumpleto, (gagah, wag ganun ang line, baka kunin kang isa sa endorsers!)—matagal na akong kumpleto.
Noong dumating si Katrina sa buhay ko, noong sumunod na dumating ang aking bunso, si Nica.
Kapag tinitignan ko sila, madalas nagkakapikunan, nag-aaway din, nagseselosan—pero mas marami ang pagkakataon at eksena na sila ay nagmamahalan hindi lamang bilang magkapatid kundi magkaibigan.
Best friends nila ang isa't isa.
Kapag naiisip ko kung gaano sila kalambing sa isa't isa….nawawala lahat ng aking agam-agam—alam kong pagdating ng kalaunang panahon—sa dako pa roon—-hindi nila pababayaan ang bawat isa.
My Kat tells me—"ma, hindi tayo maghihiwalay ha.."—OO NAMAN ANAK!
Ang bunso ayaw patalo—"MAMA, i love you—infinity and beyond." Parang alam ninyo na kung saang movie yun at kung anong cartoon character iyon. Di man orig ang line—ang bottom line, alam niya ang ibig sabihin noon at totoo sa kanyang puso ang mga kataga.
Ang sarap maglakbay ano?
Minsan—hindi naman na kailangan talagang hanapin ang kaligayahan, kabuuan at kaganapan.
Ibinibigay sa iyo sa tamang panahon–lalo na sa bawat panahong akala mo—the end na—nagsara na ang telon.
You just have to believe.
Now I am everything because of them. Ang matawag na "mama" ang aking pinakamatingkad na karangalan sa buhay. (wakas)
All comments are moderated. Your comments will not appear here unless approved by the blog owner. Thank you.








