Missing Stella

"Everything about Stella is big!" — No —let me make a quick correction. "Big" is not the appropriate word, not even huge. Grand sounds better, gigantic is another word that comes close. 

The other day I received an e-mail from Stella Inamiti of Nigeria asking if I miss her as much as she misses me and my answer to that is…"Girl—I do, I do! If only I have the resources to send you guys plane tickets I would and show you all the wonderful island resorts that we have in the Philippines!"

Nigeria is a place that is always mentioned and printed in media reports in the Philippines because of kidnapping cases there were victims are mostly Filipinos working for multi-national oil companies there.

In fact when Stella and I were still in Germany for a 7-week class on Science Journalism sponsored by DW-Akademie, one Filipino was taken hostage but was freed two days before the class graduation. Stella told me then, it was economics, just for money why these kidnappings take place. This is her way of assuring me that a fellow Filipino kidnapped in Nigeria will go home safe and unharmed.

The deployment of overseas Filipino workers in Nigeria is actually banned but this is not strictly implemented. Just talk, just for press release, just a policy—for if some Nigerians kidnap Filipinos working for oil companies there for money, the very same reason lures Filipinos to work there, even if it could endanger their lives—being kidnapped always a possibility, part of the risk of venturing into the rich oil fields of Nigeria.

What many of us, Filipinos, doesn’t know is that we have a lot of things in common about Nigerians. Let me just share one passion that Nigerians and Filipinos share—-the love for tele-novelas and drama series on television. And guess what—ABS-CBN’s "Pangako sa Iyo" the first hit drama series of the loveteam of Jericho Rosales and Kristine Hermosa and the same series that reinvigorated the acting careers of Jean Garcia and Eula Valdez–have a huge following in Nigeria as well as other African countries!

Oh yes, my Nigerian friend Stella knows the character of Amor Powers and Madame Claudia so well that she even essayed an impromtu portrayal of the two characters in one of our many bonding moments especially after class.

I did have time then to watch some episodes of Pangako sa Iyo but Stella did watch the entire series—up to the very last episode!

Writing about Stella brings back fond memories of real friendship that crosses borders and transcends cultural differences.

I miss Stella, I miss everyone from that class—hoping that one day—DW Akademie will bring us back together again for another class—he-he! (end)

"ELEVEN"

Have you seen the original movie Ocean Eleven starring Frank Sinatra, Sammy Davis Jr. et al?

Yes—there was one in the 1960s before the series of Ocean Eleven movies that starred George Clooney, Brad Pitt, Matt Damon et al. hit worldwide box office, the last episode, now dubbed, Ocean's 13, with the entry of another Holywood giant Al Pacino.

Try to find a copy and you will find yourself laughing with total delight at the end of the movie, where the really funny twist is revealed!

Teka, bakit naman bigla akong nagblog tungkol sa Ocean Eleven?

Pardon me but I am consumed by the wonder of number "11".

11 years ago today, a fragile and very tiny infant that was only 7 months when forcefully delivered via Ceasarian Section because of a case of pre-eclamsya, that medical condition of pregnant women where the mother with child in her womb experience high blood pressure, with extreme palpitation compounded by episodes of headaches that is worst than a migraine. 

Parang puputok ang ugat, parang babagsak ang kisame, parang nakalutang kapag naglalakad, parang namamaga ang labi, parang hangin ang buong katawan!  Kung hindi ilalabas sa sinapupunan ang sanggol, ang ina ay mamamatay, o ang sanggol ay mamamatay sa loob ng sinapupunan, o ang ina at ang sanggol, puwedeng parehong  mamatay.

Nang ilabas ang sanggol na ito, 2.1 lbs! Imagine how tiny that baby was when she was delivered into this world?

Nag-open pa ang heart, almost nag-rapture daw sabi ng doktor na nangyayari daw sa mga sanggol na ganito ang kaso, pre-mature delivery. Nilagyan ng ventilator, diretso sa lungs ng sanggol, may oxygen pa para tulungan siyang huminga kasi hindi kaya ng sanggol na huminga on her own.

Ni hindi mo puwedeng lapitan, hawakan, titignan mo lang. Nahawakan lang, two weeks bago siya nailabas ng nursery ng isang pagamutang mabuti na lamang, may tamang pasilidad, may mga ekspertong tutugon sa pangangailan ng inang nagluwal at ng sanggol na isinilang.

Ang sanggol na iyon ay aking anak. Ang aking panganay. Ang unang sanggol na nagpakilala sa akin ng damdamin ng isang ina. Kakaibang pag-ibig ang umusbong sa dibdib ko. Ang hirap ipaliwanag, ang hirap lapatan ng salita.

Isang buwan ang kailangan sanang ipagpahinga ng isang inang nagluwal ng sanggol lalo pa sa ganoong kundisyon o ganoong kalagayan. Pero 15 araw pa lamang, kinailangan nang bumalikwas.

Sino ang aasahan ng sanggol na ito kundi ang inang nagluwal sa kanya?

Work na, kailangan, two months sa nursery ang baby.

Kaya nga di ko malilimutan si dating congressman Romeo Jalosjos, kasi nga, siya ang pinakamalaking balita nang mga panahong iyon, nasa Makati City Jail siya noon, naaresto na siya nang mga panahong iyon.

Kasabay ko noong nag-cover si Susan Enriquez, na kasama ko sa pagsisimula sa mundo ng pamamahayag sa DZBB, sabi niya sa akin, 'Nyls, gagah ka talaga, bakit di ka magpahinga eh C.S. ka, kung bumuka yang tahi mo, at kung mag-relapse ka, mas matindi ang binat!" Parang kapatid na pinagalitan ako ni Susan.

But prayers kept me on my feet. I have to work. Hindi ka-adikan yun! Kailangan lang talaga. And let me not expound why. It was with dignity that my child and I survived that episode in our lives. I told her that story when she was old enough to understand for her to appreciate the passing of every single day of her life.

I always tell my first daughter how blessed and loved she is by God and how special she is for surviving that first test of her one life to live.

3.11 lbs. siya nang aking ilabas ng ospital. Iyak ako nang iyak, pero nakangiti, nakatawa, para akong sira ulo sa taxi, iyak, tawa, ang liit, liit niya, ang gaan-gaan niya. 

Lumalaking may takot sa Diyos ang anak ko, isang mananampalataya. You should hear her pray and you would be moved as to how she views her life and ours with a grateful and loving heart.

Eleven.

Labingisang taong gulang na ang anak ko.

Si Uri, si Katuringing, si Kat-Kat, si La Greta—si Katrina Greta.

Kung naging matapang man ako sa pagharap sa mga pagsubok ng buhay, isa siya sa dahilan nito.

Ipinakita niya sa akin sa kanyang kawalan ng kamuwangan ang tunay na katapangan sa paglaban sa buhay.

Salamat anak, salamat.

Maligayang Kaarawan.  

(wakas) 

Lalaya na si Kumander Bucay!

It's just a matter of days, maybe two or three more weeks, but this man is definitely on his way out of prison. 

Lalaya na si Norberto Manero Jr., kilala bilang Commander Bucay, isa sa mga kinatakutang pinuno ng civilian defense force ng Hukbong Sandatahan noon kontra sa mga rebeldeng grupo, pangunahin na, kontra sa Communist Party of the Philippines at New People's Army o CPP-NPA.

Last Wednesday, I had an exclusive interview with him inside the National Bilibid Prisons in Muntinglupa.

Naka-brown t-shirt na si Manero, nakamaong at may japorms na rubber shoes na di ko lang nasipat ang tatak. Kasama niya ang kanyang asawang si Evelyn at isang prison guard nang pumasok sa Multi-Purpose Hall ng NBP na kung saan isinasagawa ang last stage ng Medical Examination sa 13 nattitira pang convicts sa Aquino-Galman Double Murder case.

Supposed to be, the following day, January 10, laya na si Manero. Yan ay kung ang prison records at computation ng servicing of sentence niya na pirmado ng mga Bureau of Corrections Officials ang pagbabatayan. Ngunit, di natuloy dahil sa apektado si Manero at iba pang mga kontrobersiyal na kasong tulad ng sa kanya nang nangyari naman kay dating congressman Romeo Jalosjos.

I have yet to be convinved that what happened to Jalosjos was an actual escape. Kainis ha–may escape ba namang may private plane pa na naghihintay sa domestic airport, asus–pirmado po—ng mga dapat pumirma, nagkapalagan lang at eto namang Jalosjos, may I comment pa laban kay Tabako, meaning former President Fidel Ramos na kesyo babalikan niya, etcetera, ayun—nagkakuwentahan uli ng sentensiya at ang kuwentas klaros—mali daw ang arithmitic na makulit!

Now back to Manero.

Sabi niya sa interview ko sa kanya, nakapaghintay na rin lang daw naman siya, maghihintay pa rin siya kung kinakailangan kahit na alam niyang dapat daw ay karapatan na niya ang lumaya dahil nakumpleto na niya ang sentence niya.

It turned out, Manero was right in choosing patience above other emotions at that time. Nang dumalaw sa NBP si Justice Secretary Raul Gonzales last Friday, January 11, ang sabi nito, mukhang wala namang mali sa dokumento ni Manero at walang hokus-pokus ika nga—makakalaya na siya, within the month or probably the next.

Ang katunayan, yung dalawang kapatid ni Manero na convicted din sa kaso ng pagpatay sa paring Italyano na si Tullio Favali noong 1985, mas nauna nang nakalaya sa kanya, ilang taon na ang nakaraan. Kung paanong nauna ang dalawa, at naiwan si Manero, kasi may supposed to be pending case si Manero, na nang i-check sa korte na kinauukulan sa Mindanao, wala na raw, pero that brought him back to prison noong 1999.

Ito na lang marahil ang naisip na kalkalin noon kasi ang naaalala ko, tandang-tanda ko pa kuya Eddie ay sobrang oposisyon noon sa paglaya na sana ni Manero under the administration then of former president Joseph Estrada.

Isipin ninyo nga naman, ang sinasabing makakalaya na ay ang Manero lang naman na binansagang, "the cannibal"! 

Oo, oo, gets ko…naririnig ko kayo…alam ko, alam ko, iniisip ninyo kung tinanong ko ba si Manero ng tanong na nais na tanungin ng lahat sa kanya: "Did he really eat the scattered brains of the priest after killing him?" Isinulat ko na sa English, nakakapangilabot pa rin, hay naku. Facts, facts. Yun eh, utak, brains, kinain, eat–pareho rin. Karumal-dumal na eksena pa rin.

To answer that question, I did. Tinanong ko siya sa paraang tantiyado ko, kalkulado ko ang sitwasyon.

Wala naman akong nararamdamang takot sa harap ni Manero kung yan ang iniisip ninyo. Ang katunayan ay magalang naman siyang makipag-usap sa akin o kahit kaninuman na naroon. It must be the years he spent in prisons, naging magalang, pero sino ba naman ako para magsabi nito, hindi ko naman siya kilala ng personal noong kasikatan ng pangalan niya sa Mindanao. Ang alam ko lang sa kanya ay ang mga una nang nakasulat tungkol sa kanya.

Noong 1999, naibalita ko rin ang tungkol sa kanyang kontrobersiyal at naudlot na kalayaan, but that's basically it—sa personal na assessment kung ano talaga siya, wala akong kredibilidad na magsalita tungkol doon. May mga kontrobersiyal na kasong kriminal na dininig sa korte na I know by heart ang mga detalye dahil sa pagputok pa lang ng balita, natutukan ko na ang mga iyon. But not Manero's case. Naman, third year high school pa lang kaya ako noong 1985!

So ano ang sagot?

Hindi direktang sagot. Pero ang sagot, kapag malaya na siya nang ganap, isang araw ikukuwento din niya aniya ang tunay na nangyari. Hindi naman niya itinatanggi na sila nga ang may kinalaman sa pagpatay kay Favali, ang bahaging iyon lamang ang medyo sensitibong talakayin at madali namang intindihin kung bakit.

Teka, ang ibig bang sabihin nito, gagawa ng libro si Manero? Tell all? Hmmm….

Isa pa sa nakita kong dahilan kung bakit di naman ako natinag sa panayam sa tinaguriang "the cannibal" ay dahil sa yung tatak sa kanyang kanang balikat, tatak na nakita ko na, nakita na ang ritwal at nagawan na ng istroya.

Ito yung tatak ng D.I.A.B.L.O.–yes spelled diablo as in devil in the deep blue sea.

May ibig sabihin ang D.I.A.B.L.O. at sauladong-saulado ito ni Manero hanggang ngayon. Sinubok ko lang, tinanong ko siya kung alam pa niya ang ibig sabihin, at alam niya-" DAUNTLESS, INTELLIGENT, ADVOCATES, BANNER, LIBERTY, ONENESS."

At dahil corny ako, sinubukan ko ring ipakanta sa kanya ang theme song ng grupo niyang D.I.A.B.L.O. na ang lyrics at melody ay hindi nalalayo sa theme song ng pangalan na ng grupong ang pinagmulan ay ang D.I.A.B.L.O.—ang kinikilala ngayon bilang GUARDIANS INTERNATIONAL BROTHERHOOD na ang isa lang naman sa mga kilalang miyembro ay si dating koronel Gringo Honasan na ngayon–balik senado muli–(hingal—ang haba ng sentence ha!Students hindi ganito ang pagsusulat sa broadcast ha!—walang rules dito sa blog, maliban sa katotohanan lamang your honor..)—yun nga lang, di ko napakanta kasi sabi niya, "Baka maiyak ako, wag na, natatandaan ko pa."

Ang D.I.A.B.L.O. na pinanggalingan ngayon ay itinatag bilang isang samahan ng mga enlisted personnel ng Hukbong Sandatahan. Nagkaroon ito ng civilian component pero sinasabing piling-pili ito, "elite" sabi nga nila, yung puwede sa special operations o special ops. Pangunahin dito yung Magic Group na kung saan kasama si Manero.

Anti-NPA-CPP per se ang grupong ito…noon…kung ang GUARDIANS ngayon ay ganun din, wala pang malinaw na paglalatag ng kaibahan, on record na galing mismo sa kanila.

Just a thought…bigla lang pumasok sa kung saan, nagkataon lang marahil…malikot lang ang isip ko.

Ang paglaya ni Manero ay halos kasabay ng pagpapalakas na muli ng pamahalaan ng kampanya laban sa CPP-NPA. May target pa nga di ba? That is to totally wipe out the insurgency problem by 2010!

Hindi maitatanggi ang naging papel noon ni Manero sa kampanya ng AFP sa pamamagitan ng tinatawag na special ops, special missions, na isa nga sa pinaniniwalaang sukdulan, ay yung kaso ni Favali.

Sabi ng asawa ni Manero na si Evelyn, hindi na siya papayag na magamit na muli ng kahit na sino o ng kahit na anong grupo o organisasyon si Manero. "Simpleng buhay ang babalikan niya, ibang buhay, simpleng buhay," paulit-ulit niyang sinabi.

Pero sabi rin sa akin ni Manero, sa aking panayam, nais niyang makatulong pa rin sa pamahalaan, maging isang productive citizen paglabas niya aniya.

Maraming paraan kung paano gawin ito, ang maging isang produktibong mamamayan na tumutulong sa pamahalaan. Pero sa isang tulad ni Manero, matakasan kaya niya nang ganap ang anino ng nakaraan? ng paraang para sa kanya noon ay pagtulong sa adhikain ng pamahalaan?

Paano kung sa pagdating ni Manero sa kanyang bayan, ang inaakala niyang insureksiyon na kanyang napadapa ay malakas pa pala?

Paano kung kasama sa plano ng AFP ay ang pagbuo muli ng mga sibilyang grupo na tutulong sa kanila sa paghahabol sa anila ay manipis nang puwersa ng CPP-NPA? Paano kung isang araw, may dumating sa bakuran ng mga Manero, isang dating kasama, may dalang mensahe, isang pakiusap, para sa isang dating misyon? 

Ahhh…ano ba ang iniisip ko, erase, erase…manahimik at wag magisip ng kung ano-anong twist.

What is clear is that within the prison regulations and the system of justice, Manero has fully complied with the conditions and has served his sentence in jail. Napatawad na rin siya ng mga paring kasama ni Favali at ang sinasabing orihinal sanang target nito.

Ang mundo sa labas ng NBP ay malinaw na kalayaan. Ngunit minsan, sa mundo ng kalayaan, naroon ang pagkapinid at pagkakulong sa isang sitwasyon na kahit anong gawin mo, hindi mo matakasan.

Si Manero lamang ang makapagdedesisyon kung sa kanyang paglabas, tunay siyang magiging malaya o mananatili sa tanikala ng nakaraan. (wakas) 

NANG DAHIL SA 300 PIRASO NG BUKO NG NIYOG…

Sa tagal ko sa mundo ng pamamahayag, sa dami na ng taong nakapanayam ko, akala ko, wala ng bagay o kuwento pang puwedeng makagulat o makawindang sa akin.Akala ko lang pala yun. Ito yung tipo ng  kuwentong, para kang kinakalabit at di ka tinatantanan, yung tipo ng kuwentong kasama mo hanggang sa pagtulog.

Ito yun–isang ang kuwentong ito sa mga kuwentong ganun-ang kuwento ni Lolo Cornelio Sindac, taga Baler, Quezon, 75, taong gulang at preso sa National Bilibid Prisons sa Muntinglupa.

Alam ninyo bang nakulong siya nang dahil lamang sa 300 piraso ng buko ng niyog? Qualified Theft, kapalit ay napakahabang panahon sa loob ng piitan, mula sa Provincial Jail ng Quezon hanggang dito sa Munti.

Aksidente lamang ang pagkakakilala ko kay Lolo Cornelio. Ang pakay ko doon, kaya ako sumama sa team ng Public Attorney's Office o PAO ay ang 13, natitira pang dating sundalo ng Philippine Air Force na sentensiyado sa pagpatay kina dating senador Benigno "Ninoy" Aquino Jr. at Rolando Galman. Ang aga kong nagising, kakahiya kung mahuli sa lakad, nakiki-angkas lang ako sa service ng PAO na pinamumunuan ni Atty. Persida Acosta. Paano kasi, mahigpit ang pagpapapasok sa media ngayon sa NBP mula nang sabi nila, again, sabi nila ha–ay nakatakas si dating kongresista Romeo Jalosjos. Balik Munti na si Jalosjos, pero dahil sa nagkapahiyaan, nagkabukingan, nagkapalagan—hayun—higpit tuloy sa media, ang totoo, bawal nga. Eh nag-ninja ako, blend, nakapasok.

Bukod sa 13 sundalo ng PAF, ang Aquino-Galman boys kung sila ay bansagan, nakapanayam ko rin si Norberto Manero Jr. ang convicted killer ng Italian priest na si Tullio Favali noong 1985. Need I say, exclusive? Di na, given.Pero kahit na malalaking istorya ang nakuha ko mula sa ninja stunt na iyon, ang kuwento pa rin ni Lolo Cornelio ang basta na lamang lumalabas sa bibig ko sa pag-uwi, sa pagbalik sa studio ng Net-25, sa pagkukuwento sa aking mga anak sa aking mga ginawa sa buong maghapon, sa kahit na sinong makausap ko, naisisingit, nababanggit, at eto nai-ba-blog.

1967 noong nangyari ang insidente ng sinasabing pagnanakaw. Kuwento ni Lolo Cornelio, dos pesos daw ang kada piraso ng buko ng niyog noon. Medyo may kamahalan yata ang presyo, pero malay ko ba, tantiya ko lang ay sentimos pa ang presyuhan noon, dahil 1967, pero maaaring ang presyo din ay dikta ng law of supply and demand, na ang mataas na presyo ang nagtulak kay Lolo Cornelio para nakawin umano ang 300 piraso ng buko ng niyog.

Umano ang ginamit kong salita dahil sa ganito kasi ang kuwento.

Si Lolo Cornelio ay nagmamay-ari ng 8 ektarya ng lupa sa Barangay San Jose, bayan ng Maria Aurora sa lalawigan ng Baler noon pang 1960s, lupang minana sa kanyang mga magulang. Isang araw, isang estranghero ang dumating sa lupaing iyon, mula sa ibang dako, di taal na taga Baler o taga Quezon kaya, karay ng lalakeng ito, nagngangalang Jose, ang kanyang buong pamilya, na ang mga anak noong mga panahong iyon ay paslit pa.

Nakiusap si Jose kay Lolo Cornelio na noon ay maliliit pa rin ang mga anak na sana ay mapayagan siyang makapagtayo ng maliit na kubo sa isang bahagi ng kanyang lupain. Naawa, pumayag si Lolo Cornelio.

Kalaunan, pagkatapos ng kubo, nakiusap uli ang lalaki at ang pakiusap, kung puwedeng maka-ani din siya ng ilang piraso ng buko, yung kanyang mga mababantayang puno, kung puwede daw ba na siya na ang mag-ani.

Pumayag din ang Cornelio.

Hanggang sa lumaon, kusang nagpapabagsak na lamang ng buko ng niyog ang nakikitira lamang sa kanyang lupain. Hindi siya hinahatian sa kita. Ang ginawa ni Cornelio, bago ang isang takdang malaking anihan ng buko ng niyog, nagpabagsak siya ng 300 piraso nito at sa halagang P2.00 kada piraso, naibenta niya sa halagang anim na raang piso na malaking salapi na ng mga panahong iyon.

Ang kapalit ng hakbang na iyon ni Cornelio, demandang pagnanakaw, na aniya, ayon sa ayuda at suporta ng ilang mga opisyal noon sa Agraryo sa kanilang lalawigan, kaya nakapagpursige ng kaso si Jose.

Paano ba daw niya pagnanakawan ang kanyang sariling lupa, kung ang inani niya ay mga buko ng niyog na dati nang nakatanim sa kanyang sariling lupa? Ang akala niya noong una, nagmagandang loob siya, naawa sa isang estranghero, hanggang sa kalaunan, siya ang nasadlak sa isang kaawa-awang kalagayan.

Simpleng kuwento, parang pang-barangay lang, pero nauwi sa husgado, nauwi sa napakahabang taon ng pagkakakulong!

Si Lolo Cornelio ay 75 years old na. Rekomendado nang makalaya dahil sa kanyang idad.

Pero ang siste—sa kanyang paglabas, ang nakaaway na pamilya, naroon pa rin sa kanilang lupang pag-aari aat di na nila napaalis sa loob ng mahabang panahon.

Sabi ni Lolo Cornelio, marahil kasalanan nga niya kaya siya nakulong, pero sa tingin ko ay sinasabi na lamang niya iyon upang kung may natitira pang poot sa kanyang dibdib ay maiwaksi na niya ito ng lubusan.

Ilang kaso kaya ang tulad ng ganito kay Lolo Cornelio?

Mahigit sa 20,000 libong preso ang tila-sardinas na siksikan sa NBP ngayon. Iilan lang ang nakakuwentuhan ko.

Halos lahat naman, karamihan, batay ito sa aking karanasan bilang mamahayag, sa mga lugar na tulad nito, laging maririnig ang katagang "wala akong kasalanan, napagbintangan lang ako."

Pero may mga totoong kaso ng kawalan ng hustisya na nasa loob ng NBP sa Muntinglupa.

Ewan ko kung aayon kayo, pero sa tingin ko, malinaw na isa na ang kaso ni Lolo Cornelio.

Pero kung titignan mo siya ngayon, lito man sa biglang pagharap sa isang reporter sa unang pagkakataon, sa mga tauhan ng PAO, at kay Martin Dino ng Volunteers Against Crime and Corruption o VACC, walang bakas ng galit sa kanyang mukha.

Bago kami naghiwalay, usal ni Lolo Cornelio, "kasalanan ko rin, nagtiwala ako sa estranghero at naniwala akong sa akin papanig ang batas ng agraryo noon."

Sabi ko kay Lolo Cornelio, pag uwi niya, sasama ako kung maari, at di na ako hihiling na magpabagsak pa siya ng isang piraso ng buko para makainom ng sabaw nito. Bibili na lang kami sa daan!

Tawa naman ang Lolo Cornelio sabay tanong, "lalaya na nga ba ako?"

Ano ba ang isasagot ko sa tanong na iyon kundi, "May awa ang Diyos Lolo, may awa ang Diyos." (wakas) 

Six days and counting…

Six days of history were already written down on the pages of 2008. 

Ang dami na agad na nangyari.

Si dating Congressman Romeo Jalosjos, balik National Bilibid Prisons sa Muntinglupa, balik sa Maximum Security Compound at kung paniniwalaan natin, balik sa sitwasyon ng isang preso na walang pribilehiyo.

Ang aga pa, dami nang nagpaparamdam ng kanilang mga ambisyon sa 2010. Daig nga ba ng maagap ang masipag? Eh paano kung marami silang maagap, matalo naman kaya sila ng sipag? Ah ewan, basta please lang, ang aga ha!

Si Ruben nga—nanalo na sa Pinoy Big Brother 2nd Celebrity Edition with almost half a million text votes for just the Big Night! Sabi niya sa ending, "Natupad ang pangarap ng taongbayan!"

May political statement din ba sa pagkapanalo ni Ruben, na ang gustong sabihin ng mga bumoto para manalo si Ruben ay talagang maraming mahirap na Pilipino na nagbabakasakali at nakikipagsapalaran? Na ang pangarap ni Ruben na makaahon sa hirap ay pangarap din ng milyun-milyong Filipino?

Sigaw ni Marielle—"Ruben, mayaman ka na!!!"  

In the Unites States, Senator Hillary Clinton's defeat in the Iowa caucuses  proved that she's not the leading aspiring Democrat candidate for the White House after all, in fact finishing only third despite all the hypes and the publicity and that Senator Barack Obama, a black-American can be victorious in a predominantly white population indicating a big possibility of a first Black American president in the US political history.

There's no doubt in my mind and am sure as well as others that the Obama charm has something to do with his number one supporter, Oprah Winfrey, the most powerful woman in America today and probably the most admired international personality in most parts of the globe.

The possibility of a Democrat back in the White House is very high and this poses a possible shift in the policies of the US in handling its international affairs, the War in Iraq included, even the presence in countries in Asia like the Philippines, Mindanao in particular.

In some parts of the world, there are stories of flood, snow storm, an ailing former strongman of Indonesia, political tension in Kenya, etcetera, etcetera.

Sa isang kubo sa isang liblib na baryo, maaaring isang sanggol ang isinilang, sa isang mala-palasyong tahanan naman kaya, maaaring isang kapamilya ang nagkasakit o pumanaw kaya.

Sa isang karagatan, may mga nailigtas, may mga tuluyang nalunod.

Sa isang palengke, may isang halos maubos na ang paninda, may isa namang halos mabulok na ang paninda, wala pa ring pumapansin.

Isang babae ang nakatanggap ng proposal kaya, isang lalake naman ang tinalikuran ng kanyang minamahal.

Ang daming kuwento. Anim na araw pa lamang ang nakalipas, punong-puno na ang pahina ng kasaysayan sa bawat sulok ng mundo.

As for me, I just turned 38 in 2008 na incidentally ay 18th year ko rin sa media industry. Parang debut, may ganun? May Ganun!! (Pahiram ng linya sa 91.5FM, lalo na kay Mr. Fu na nakakaaliw pakinggan).

I see the numbers—yes, yes, I know, tumatanda na, pero sabi nga ng kaibigan ko, I am still a caliber. 38, reliable pa! Ha-ha!

But you know what, I do not feel old at all, except these past few days na sobrang ginaw!!!!

Hukluban kasi ako, takot sa lamig, ginawin, pinagpapawisan na ang lahat, ako nakatalukbong pa!

Personally just like everyone, I do have plans for 2008 and I even wrote down goals and targets for every quarter of the entire year. But while I am like that, something I learned from a good friend of mine who writes down everything he wants to accomplish in a year, on the first week of the year, I am open for any possibilities, including the possibility of not reaching or not getting what I aimed for. 

38 na nga ako, dami ko nang naranasang kabiguan sa lahat ng aspeto ng buhay pero sa idad kong ito, alam na alam ko rin naman na ang mukha at halakhak ng tagumpay kaya kahit ano, ready ako. 

But while I am ready for anything that may happen this year in the same breath that I was in the previous 38 years of my life, I know that it is not within my power and free will that life happens as it happens!

May Diyos!

Whatever happens in life, it is not by accident, it is not by coincidence.

Sometimes, all we have to do is to be silent and be still—for sometimes in our rush in accomplishing records and milestones in our lives, we forget to simply stop and listen to what is really meant for us to do and to accomplish in our lives.

2008, anim na araw na ang nalagas sa kalendaryo ng taong ito, magbibilang na naman ng araw sa kanyang programa ang aking kaibigang si Rene Sta. Cruz sa DZBB, sasabayan ng adlib ni Bay-Hugot, at sasabihin nila–ah Disyembre na naman.

Alam ko, palasak na ang linyang ito, pero tunay na kay bilis ng takbo ng panahon. (wakas)