To be a journalist is to act like a "tribune" that essays the truthful "journal" of every story of our "times", big or small, front page or inside page, "BIG NEWS" or even the last story before the closing credits roll;
To be a journalist is to hold a "mirror" in front of you to regularly and faithfully check the convictions and principles of what a "free press" truly stands for;
To be a journalist is to sometimes embrace your own celebrity and be a "star" that sets and upholds the "standards" of what the Filipinos of " today " are fighting for;
Ang maging mamamahayag ay tulad ng isang "bulgar" na pahina na hindi puwedeng maging sisidlan ng anumang pagbaluktot sa katotohanan, bagkus siya pa ngang lagusan upang ito ay mai-"bandera" at mai-"balita" ang mga kuwentong dapat na marining at ma-"tiktikan."
Ang maging mamamahayag ay ang pagsisiguro ng pananatili at pagsulong ng isang "malaya" at walang kinikilingang pag-"PAPATROL" , sa bawat araw, "24-0ras" dahil ang bawat kuwento ay kailangang pulsuhan, may buhay, tila isang "NEWSBEAT" na kailangang ma-"CAPTURED" dahil walang take two sa isang breaking news, walang cut, walang re-take;
Ang maging mamamahayag ay maging "SAKSI" sa "SENTRO" ng bawat pahina ng kasaysayan upang ito ang mai-"BANDILA" sa sambayanan;
Ang maging mamamahayag ay DAPAT laging sa NGALAN NG KATOTOHANAN AT TUNAY NA PAGLILINGKOD.
Lalaya na si Kumander Bucay!
January 12, 2008
It's just a matter of days, maybe two or three more weeks, but this man is definitely on his way out of prison.
Lalaya na si Norberto Manero Jr., kilala bilang Commander Bucay, isa sa mga kinatakutang pinuno ng civilian defense force ng Hukbong Sandatahan noon kontra sa mga rebeldeng grupo, pangunahin na, kontra sa Communist Party of the Philippines at New People's Army o CPP-NPA.
Last Wednesday, I had an exclusive interview with him inside the National Bilibid Prisons in Muntinglupa.
Naka-brown t-shirt na si Manero, nakamaong at may japorms na rubber shoes na di ko lang nasipat ang tatak. Kasama niya ang kanyang asawang si Evelyn at isang prison guard nang pumasok sa Multi-Purpose Hall ng NBP na kung saan isinasagawa ang last stage ng Medical Examination sa 13 nattitira pang convicts sa Aquino-Galman Double Murder case.
Supposed to be, the following day, January 10, laya na si Manero. Yan ay kung ang prison records at computation ng servicing of sentence niya na pirmado ng mga Bureau of Corrections Officials ang pagbabatayan. Ngunit, di natuloy dahil sa apektado si Manero at iba pang mga kontrobersiyal na kasong tulad ng sa kanya nang nangyari naman kay dating congressman Romeo Jalosjos.
I have yet to be convinved that what happened to Jalosjos was an actual escape. Kainis ha–may escape ba namang may private plane pa na naghihintay sa domestic airport, asus–pirmado po—ng mga dapat pumirma, nagkapalagan lang at eto namang Jalosjos, may I comment pa laban kay Tabako, meaning former President Fidel Ramos na kesyo babalikan niya, etcetera, ayun—nagkakuwentahan uli ng sentensiya at ang kuwentas klaros—mali daw ang arithmitic na makulit!
Now back to Manero.
Sabi niya sa interview ko sa kanya, nakapaghintay na rin lang daw naman siya, maghihintay pa rin siya kung kinakailangan kahit na alam niyang dapat daw ay karapatan na niya ang lumaya dahil nakumpleto na niya ang sentence niya.
It turned out, Manero was right in choosing patience above other emotions at that time. Nang dumalaw sa NBP si Justice Secretary Raul Gonzales last Friday, January 11, ang sabi nito, mukhang wala namang mali sa dokumento ni Manero at walang hokus-pokus ika nga—makakalaya na siya, within the month or probably the next.
Ang katunayan, yung dalawang kapatid ni Manero na convicted din sa kaso ng pagpatay sa paring Italyano na si Tullio Favali noong 1985, mas nauna nang nakalaya sa kanya, ilang taon na ang nakaraan. Kung paanong nauna ang dalawa, at naiwan si Manero, kasi may supposed to be pending case si Manero, na nang i-check sa korte na kinauukulan sa Mindanao, wala na raw, pero that brought him back to prison noong 1999.
Ito na lang marahil ang naisip na kalkalin noon kasi ang naaalala ko, tandang-tanda ko pa kuya Eddie ay sobrang oposisyon noon sa paglaya na sana ni Manero under the administration then of former president Joseph Estrada.
Isipin ninyo nga naman, ang sinasabing makakalaya na ay ang Manero lang naman na binansagang, "the cannibal"!
Oo, oo, gets ko…naririnig ko kayo…alam ko, alam ko, iniisip ninyo kung tinanong ko ba si Manero ng tanong na nais na tanungin ng lahat sa kanya: "Did he really eat the scattered brains of the priest after killing him?" Isinulat ko na sa English, nakakapangilabot pa rin, hay naku. Facts, facts. Yun eh, utak, brains, kinain, eat–pareho rin. Karumal-dumal na eksena pa rin.
To answer that question, I did. Tinanong ko siya sa paraang tantiyado ko, kalkulado ko ang sitwasyon.
Wala naman akong nararamdamang takot sa harap ni Manero kung yan ang iniisip ninyo. Ang katunayan ay magalang naman siyang makipag-usap sa akin o kahit kaninuman na naroon. It must be the years he spent in prisons, naging magalang, pero sino ba naman ako para magsabi nito, hindi ko naman siya kilala ng personal noong kasikatan ng pangalan niya sa Mindanao. Ang alam ko lang sa kanya ay ang mga una nang nakasulat tungkol sa kanya.
Noong 1999, naibalita ko rin ang tungkol sa kanyang kontrobersiyal at naudlot na kalayaan, but that's basically it—sa personal na assessment kung ano talaga siya, wala akong kredibilidad na magsalita tungkol doon. May mga kontrobersiyal na kasong kriminal na dininig sa korte na I know by heart ang mga detalye dahil sa pagputok pa lang ng balita, natutukan ko na ang mga iyon. But not Manero's case. Naman, third year high school pa lang kaya ako noong 1985!
So ano ang sagot?
Hindi direktang sagot. Pero ang sagot, kapag malaya na siya nang ganap, isang araw ikukuwento din niya aniya ang tunay na nangyari. Hindi naman niya itinatanggi na sila nga ang may kinalaman sa pagpatay kay Favali, ang bahaging iyon lamang ang medyo sensitibong talakayin at madali namang intindihin kung bakit.
Teka, ang ibig bang sabihin nito, gagawa ng libro si Manero? Tell all? Hmmm….
Isa pa sa nakita kong dahilan kung bakit di naman ako natinag sa panayam sa tinaguriang "the cannibal" ay dahil sa yung tatak sa kanyang kanang balikat, tatak na nakita ko na, nakita na ang ritwal at nagawan na ng istroya.
Ito yung tatak ng D.I.A.B.L.O.–yes spelled diablo as in devil in the deep blue sea.
May ibig sabihin ang D.I.A.B.L.O. at sauladong-saulado ito ni Manero hanggang ngayon. Sinubok ko lang, tinanong ko siya kung alam pa niya ang ibig sabihin, at alam niya-" DAUNTLESS, INTELLIGENT, ADVOCATES, BANNER, LIBERTY, ONENESS."
At dahil corny ako, sinubukan ko ring ipakanta sa kanya ang theme song ng grupo niyang D.I.A.B.L.O. na ang lyrics at melody ay hindi nalalayo sa theme song ng pangalan na ng grupong ang pinagmulan ay ang D.I.A.B.L.O.—ang kinikilala ngayon bilang GUARDIANS INTERNATIONAL BROTHERHOOD na ang isa lang naman sa mga kilalang miyembro ay si dating koronel Gringo Honasan na ngayon–balik senado muli–(hingal—ang haba ng sentence ha!Students hindi ganito ang pagsusulat sa broadcast ha!—walang rules dito sa blog, maliban sa katotohanan lamang your honor..)—yun nga lang, di ko napakanta kasi sabi niya, "Baka maiyak ako, wag na, natatandaan ko pa."
Ang D.I.A.B.L.O. na pinanggalingan ngayon ay itinatag bilang isang samahan ng mga enlisted personnel ng Hukbong Sandatahan. Nagkaroon ito ng civilian component pero sinasabing piling-pili ito, "elite" sabi nga nila, yung puwede sa special operations o special ops. Pangunahin dito yung Magic Group na kung saan kasama si Manero.
Anti-NPA-CPP per se ang grupong ito…noon…kung ang GUARDIANS ngayon ay ganun din, wala pang malinaw na paglalatag ng kaibahan, on record na galing mismo sa kanila.
Just a thought…bigla lang pumasok sa kung saan, nagkataon lang marahil…malikot lang ang isip ko.
Ang paglaya ni Manero ay halos kasabay ng pagpapalakas na muli ng pamahalaan ng kampanya laban sa CPP-NPA. May target pa nga di ba? That is to totally wipe out the insurgency problem by 2010!
Hindi maitatanggi ang naging papel noon ni Manero sa kampanya ng AFP sa pamamagitan ng tinatawag na special ops, special missions, na isa nga sa pinaniniwalaang sukdulan, ay yung kaso ni Favali.
Sabi ng asawa ni Manero na si Evelyn, hindi na siya papayag na magamit na muli ng kahit na sino o ng kahit na anong grupo o organisasyon si Manero. "Simpleng buhay ang babalikan niya, ibang buhay, simpleng buhay," paulit-ulit niyang sinabi.
Pero sabi rin sa akin ni Manero, sa aking panayam, nais niyang makatulong pa rin sa pamahalaan, maging isang productive citizen paglabas niya aniya.
Maraming paraan kung paano gawin ito, ang maging isang produktibong mamamayan na tumutulong sa pamahalaan. Pero sa isang tulad ni Manero, matakasan kaya niya nang ganap ang anino ng nakaraan? ng paraang para sa kanya noon ay pagtulong sa adhikain ng pamahalaan?
Paano kung sa pagdating ni Manero sa kanyang bayan, ang inaakala niyang insureksiyon na kanyang napadapa ay malakas pa pala?
Paano kung kasama sa plano ng AFP ay ang pagbuo muli ng mga sibilyang grupo na tutulong sa kanila sa paghahabol sa anila ay manipis nang puwersa ng CPP-NPA? Paano kung isang araw, may dumating sa bakuran ng mga Manero, isang dating kasama, may dalang mensahe, isang pakiusap, para sa isang dating misyon?
Ahhh…ano ba ang iniisip ko, erase, erase…manahimik at wag magisip ng kung ano-anong twist.
What is clear is that within the prison regulations and the system of justice, Manero has fully complied with the conditions and has served his sentence in jail. Napatawad na rin siya ng mga paring kasama ni Favali at ang sinasabing orihinal sanang target nito.
Ang mundo sa labas ng NBP ay malinaw na kalayaan. Ngunit minsan, sa mundo ng kalayaan, naroon ang pagkapinid at pagkakulong sa isang sitwasyon na kahit anong gawin mo, hindi mo matakasan.
Si Manero lamang ang makapagdedesisyon kung sa kanyang paglabas, tunay siyang magiging malaya o mananatili sa tanikala ng nakaraan. (wakas)








