Home » Post Item » "ELEVEN"
To be a journalist is to be a fearless and incisive "inquirer" that dares to "chronicle" history without fear or favor;

To be a journalist is to act like a "tribune" that essays the truthful "journal" of every story of our "times", big or small, front page or inside page, "BIG NEWS" or even the last story before the closing credits roll;

To be a journalist is to hold a "mirror" in front of you to regularly and faithfully check the convictions and principles of what a "free press" truly stands for;

To be a journalist is to sometimes embrace your own celebrity and be a "star" that sets and upholds the "standards" of what the Filipinos of " today " are fighting for;

Ang maging mamamahayag ay tulad ng isang "bulgar" na pahina na hindi puwedeng maging sisidlan ng anumang pagbaluktot sa katotohanan, bagkus siya pa ngang lagusan upang ito ay mai-"bandera" at mai-"balita" ang mga kuwentong dapat na marining at ma-"tiktikan."

Ang maging mamamahayag ay ang pagsisiguro ng pananatili at pagsulong ng isang "malaya" at walang kinikilingang pag-"PAPATROL" , sa bawat araw, "24-0ras" dahil ang bawat kuwento ay kailangang pulsuhan, may buhay, tila isang "NEWSBEAT" na kailangang ma-"CAPTURED" dahil walang take two sa isang breaking news, walang cut, walang re-take;

Ang maging mamamahayag ay maging "SAKSI" sa "SENTRO" ng bawat pahina ng kasaysayan upang ito ang mai-"BANDILA" sa sambayanan;

Ang maging mamamahayag ay DAPAT laging sa NGALAN NG KATOTOHANAN AT TUNAY NA PAGLILINGKOD.




"ELEVEN"

January 15, 2008

 

 

 

 

Have you seen the original movie Ocean Eleven starring Frank Sinatra, Sammy Davis Jr. et al?

Yes—there was one in the 1960s before the series of Ocean Eleven movies that starred George Clooney, Brad Pitt, Matt Damon et al. hit worldwide box office, the last episode, now dubbed, Ocean's 13, with the entry of another Holywood giant Al Pacino.

Try to find a copy and you will find yourself laughing with total delight at the end of the movie, where the really funny twist is revealed!

Teka, bakit naman bigla akong nagblog tungkol sa Ocean Eleven?

Pardon me but I am consumed by the wonder of number "11".

11 years ago today, a fragile and very tiny infant that was only 7 months when forcefully delivered via Ceasarian Section because of a case of pre-eclamsya, that medical condition of pregnant women where the mother with child in her womb experience high blood pressure, with extreme palpitation compounded by episodes of headaches that is worst than a migraine. 

Parang puputok ang ugat, parang babagsak ang kisame, parang nakalutang kapag naglalakad, parang namamaga ang labi, parang hangin ang buong katawan!  Kung hindi ilalabas sa sinapupunan ang sanggol, ang ina ay mamamatay, o ang sanggol ay mamamatay sa loob ng sinapupunan, o ang ina at ang sanggol, puwedeng parehong  mamatay.

Nang ilabas ang sanggol na ito, 2.1 lbs! Imagine how tiny that baby was when she was delivered into this world?

Nag-open pa ang heart, almost nag-rapture daw sabi ng doktor na nangyayari daw sa mga sanggol na ganito ang kaso, pre-mature delivery. Nilagyan ng ventilator, diretso sa lungs ng sanggol, may oxygen pa para tulungan siyang huminga kasi hindi kaya ng sanggol na huminga on her own.

Ni hindi mo puwedeng lapitan, hawakan, titignan mo lang. Nahawakan lang, two weeks bago siya nailabas ng nursery ng isang pagamutang mabuti na lamang, may tamang pasilidad, may mga ekspertong tutugon sa pangangailan ng inang nagluwal at ng sanggol na isinilang.

Ang sanggol na iyon ay aking anak. Ang aking panganay. Ang unang sanggol na nagpakilala sa akin ng damdamin ng isang ina. Kakaibang pag-ibig ang umusbong sa dibdib ko. Ang hirap ipaliwanag, ang hirap lapatan ng salita.

Isang buwan ang kailangan sanang ipagpahinga ng isang inang nagluwal ng sanggol lalo pa sa ganoong kundisyon o ganoong kalagayan. Pero 15 araw pa lamang, kinailangan nang bumalikwas.

Sino ang aasahan ng sanggol na ito kundi ang inang nagluwal sa kanya?

Work na, kailangan, two months sa nursery ang baby.

Kaya nga di ko malilimutan si dating congressman Romeo Jalosjos, kasi nga, siya ang pinakamalaking balita nang mga panahong iyon, nasa Makati City Jail siya noon, naaresto na siya nang mga panahong iyon.

Kasabay ko noong nag-cover si Susan Enriquez, na kasama ko sa pagsisimula sa mundo ng pamamahayag sa DZBB, sabi niya sa akin, 'Nyls, gagah ka talaga, bakit di ka magpahinga eh C.S. ka, kung bumuka yang tahi mo, at kung mag-relapse ka, mas matindi ang binat!" Parang kapatid na pinagalitan ako ni Susan.

But prayers kept me on my feet. I have to work. Hindi ka-adikan yun! Kailangan lang talaga. And let me not expound why. It was with dignity that my child and I survived that episode in our lives. I told her that story when she was old enough to understand for her to appreciate the passing of every single day of her life.

I always tell my first daughter how blessed and loved she is by God and how special she is for surviving that first test of her one life to live.

3.11 lbs. siya nang aking ilabas ng ospital. Iyak ako nang iyak, pero nakangiti, nakatawa, para akong sira ulo sa taxi, iyak, tawa, ang liit, liit niya, ang gaan-gaan niya. 

Lumalaking may takot sa Diyos ang anak ko, isang mananampalataya. You should hear her pray and you would be moved as to how she views her life and ours with a grateful and loving heart.

Eleven.

Labingisang taong gulang na ang anak ko.

Si Uri, si Katuringing, si Kat-Kat, si La Greta—si Katrina Greta.

Kung naging matapang man ako sa pagharap sa mga pagsubok ng buhay, isa siya sa dahilan nito.

Ipinakita niya sa akin sa kanyang kawalan ng kamuwangan ang tunay na katapangan sa paglaban sa buhay.

Salamat anak, salamat.

Maligayang Kaarawan.  

(wakas) 

 

 

 

 

 

 

 


Posted by pagesbyarlyndelacruz at 8:03 am | permalink

All comments are moderated. Your comments will not appear here unless approved by the blog owner. Thank you.

Add a comment