Home » Archives » 13. February 2008
To be a journalist is to be a fearless and incisive "inquirer" that dares to "chronicle" history without fear or favor;

To be a journalist is to act like a "tribune" that essays the truthful "journal" of every story of our "times", big or small, front page or inside page, "BIG NEWS" or even the last story before the closing credits roll;

To be a journalist is to hold a "mirror" in front of you to regularly and faithfully check the convictions and principles of what a "free press" truly stands for;

To be a journalist is to sometimes embrace your own celebrity and be a "star" that sets and upholds the "standards" of what the Filipinos of " today " are fighting for;

Ang maging mamamahayag ay tulad ng isang "bulgar" na pahina na hindi puwedeng maging sisidlan ng anumang pagbaluktot sa katotohanan, bagkus siya pa ngang lagusan upang ito ay mai-"bandera" at mai-"balita" ang mga kuwentong dapat na marining at ma-"tiktikan."

Ang maging mamamahayag ay ang pagsisiguro ng pananatili at pagsulong ng isang "malaya" at walang kinikilingang pag-"PAPATROL" , sa bawat araw, "24-0ras" dahil ang bawat kuwento ay kailangang pulsuhan, may buhay, tila isang "NEWSBEAT" na kailangang ma-"CAPTURED" dahil walang take two sa isang breaking news, walang cut, walang re-take;

Ang maging mamamahayag ay maging "SAKSI" sa "SENTRO" ng bawat pahina ng kasaysayan upang ito ang mai-"BANDILA" sa sambayanan;

Ang maging mamamahayag ay DAPAT laging sa NGALAN NG KATOTOHANAN AT TUNAY NA PAGLILINGKOD.




"Ang maging isang Filipino…"

February 13, 2008

 

 

 

 

Ilang araw na tayong nakatutok sa telebisyon at radyo dahil sa hearing ng Mataas na Kapulungan ng Kongreso sa anomalya sa NBN-ZTE deal sa pagitan ng Pilipinas at China. 

We all saw the courage displayed by Rodolfo "Jun" Lozada Jr.

Alam naman nating ang hearing ay hindi isang tulad ng proseso sa isang paglilitis sa isang hukuman. We need not be reminded that the senate’s Blue Ribbon Committee heading the investigation is not a court of law.

Para sa akin—-hindi kuwestiyon kung may dokumentasyon nga ba si Lozada o wala, malinaw naman ang pagkakalahad niya kung paano siya napagitna sa kuwentong ito na paulit-ulit niyang sinasabi na hindi naman niya gulo.

Ang alam kong tinututukan at sinusubaybayan ng marami dito ay ang mga pahayag niya na sa pamantayan ng pampublikong pulso at opinyon ay isang malinaw na pagkumpirma ng kung ano ang tunay na nangyayaring kalakalan sa maraming kontrata sa pamahalaan.

Lozada’s reactions were very human and very real. Hindi siya nag-angking Mr. Clean, sa lahat ng mga bahong kinalkal laban sa kanya—mea culpa dahil kung hindi nga niya alam ang mga bagay na tulad ng ganito, sa isang banda ay hindi siya magagawi sa ganitong sitwasyon.

An insider, be it during any informal or formal meetings or negotiations in any deal is always one of the best witness .

Hindi naman niya idinidiin ang sinuman–nagkukuwento lamang siya. Kaya nga nakapagtataka—sa kuwentong ito na sabi nila ay hindi tatayo sa court of rule and law—bakit ganun na lamang ang pagkabahala ng mga personalidad na nababanggit sa paglalahad ni Jun? Nalimutan na ba natin, ilang beses din niyang sinabi, kung siya ang masusunod—hindi niya gustong tumestigo sa senado dahil alam na niya ang mangyayari.

The change of heart came when he came back from Hongkong last February 5. Sinumang tao, mataas man o mababa ang kalagayan sa lipunan, matalino man o pinakabobo na kaya, may mararamdamang takot sa kanyang naranasang mga sandali sa piling ng mga lalakeng hindi niya kakilala.

"Saan ako dadalhin?" — ilang beses na nagtanong si Jun.Walang sagot, "Relax lang daw."

While it may be true that yes—buhay naman si Jun—di naman siya nakanti—natuloy ang testimonya sa senado—pero ang pagtatangka na basta na lamang di malaman ang kanyang kalagayan ay isang malinaw na indikasyon na kahit alam ng mga nasa kapangyarihan na maaaring walang dokumentong mailalabas si Lozada—ang kanyang sasabihin, at kung paano niya ito ilalahad ay magiiwan ng malinaw na larawan ng kung ano ba talaga ang nangyari sa ZTE-FG H-I-J-K-L-M-N-O-P….na ito.

Alam ng mga natatakot o nababahala kung sino ang paniniwalaan ng tao.

Maaaring may mga puwersa sa oposisyon o kalaban ng pamahalaan na nagtatangkang hawakan sa ilong si Jun ngunit sa ilang beses na pagharap sa media at sa senado ni Jun—napatunayan niya ang kanyang "good faith."

Ang tanong na lang ay kung sapat na ang katapatan ng kuwentong ito ni Jun para bumulwak ang galit ng mamamayan.

Alam kong marami na ang galit, ang tanong na lang ay kung hahayaan nilang malaya nilang mailabas ang galit na ito.

Ilang beses na nga naman…ganun din…kakaantok na di ba? Hikab!

Wala ring nangyayari.

Pero kung nagpapatuloy man ang buhay at pakikibaka sa buhay ng maraming Filipino—-magalit man ang Filipino o hindi sa lahat ng mga anomalya at kontrobersiyang nabubunyag—ang pahayag ni Jun Lozada na sa tingin ko ay tunay na nagmarka sa kamuwangan at kamulatan nating mga Filipino, naniniwala man tayo o hindi sa kanya, ay ang hamon sa atin sa kabuuan.

Ano nga ba ang ibig sabihin ng isang Filipino? Ng maging isang Filipino?

Sabi ni Jun, "Ang maging salitang Filipino ay hindi nangangahulugan ng isang pamilya lang, Ang salitang Filipino ay para sa isang bansa."

Nang marinig ito ng aking mga anak sa panonood nila ng balita, tinanong nila ako kung ano ba ang ibig sabihin ni Jun Lozada.

Kinausap ko sila ng masinsinan sa puntong ito. Corny na kung corny, pero ganun ako…pati Pambansang Awit—tinatalakay sa mga anak—kung paano igalang at kung paano awitin ito ng wastong paraan lalo pa nung isang singer ang nagkamali sa pag-awit nito.

Di ako lumilihis…ano nga ang ibig sabihin ni Jun sa kanyang mga sinabi.

Ang sagot ko ay sa pamamagitan ng sunod-sunod na kuwento.

Ikinuwento ko kung paano nga ba maging isang Filipino…sa mata noon ni Jose Rizal, ni Andres Bonifacio…at ni Jun Lozada ngayon.

Hindi ko nalimutang sabihin na maraming Jun Lozada sa ating panahon ngayon—naninindigan. 

(wakas)

 

 

 

 

 

Posted by pagesbyarlyndelacruz at 10:47 am | permalink | Add comment