Ang pagtatapos ay simula ng isang pagkakataon…

Nakakailang guest speaker invitation na ba ako tuwing araw ng pagkilala (RECOGNITION DAY) o di kaya ay araw ng pagtatapos (GRADUATION DAY)?–Hmm..marami-rami na rin at sa iba’t ibang lalawigan nagmumula ang mga paanyaya. Ngunit alam ninyo—paumanhin sa sasabihin ko—iba ang sayang dulot kapag ang paanyaya ay mula mismo sa paaralang iyong pinagtapusan.

Last March 27, for the second time, I was invited as guest speaker for the Graduation Rites of Nellie E. Brown Elementary School Batch 2008 where 155 pupils finished their elementary course. Yes—produkto ako ng Nellie E. Brown Elementary School, that public school besides the river in between barangays West Bajac-Bajac and Mabayuan in Olongapo City.

1995 noong una akong nagsalita dito sa isa ring katulad na palatuntunan ng pagtatapos. Ang katunayan, bumalik pa uli ako dito para magsalita para sa isa namang palatuntunan kaugnay ng ika-50 taon ng pagkakatatag ng NEBES may limang taon na ang nakalipas. 55th Commencement na sa katunayan ang dinaluhan ko bilang tagapagsalita nitong nagdaang ika-27 ng Marso.

Hay naku—napaiyak ako sa huling bisita ko. Muntik na sa stage while speaking, pero napigilan ko kasi baka sabihin O.A. pero I was really overwhelmed with emotion of gratitude. Umiyak ako actually, pero bago pa ang palatuntunan..pinaiyak kasi ako ni Ma’am Cecile, yung teacher na in-charge namin noon sa canteen at sa Home Economics. Nilapitan ko siya, nakaupo—paglapit ko….umiyak na po ang Ma’am ko….yakap kami, lalong umiyak.

Lalong umiyak noong sinabi ko na kung di dahil sa sopas niya sa canteen na nakalagay sa plastic container ng margarine (star, yung yellow) ay di ako makaka-survive sa recess, even lunch minsan, kasama na ang turon ni Aling Nena. Habang lumuluha sabi ni Ma’am Cecile—"yung 50-centavos na sopas mo noon, limang piso na ngayon!"

Ha-ha! Batch 83 kaya ako sa NEBES kaya ganun pa ang presyo. Pagkatapos ng kuwentong Aling Nena, nasundan ng kuwentong Mang Amado, yung janitor namin noon, at kuwentong Ms. Nilda Ingson, my science teacher and family friend since I was about three years old or four sa Mabayuan noon, — lalong nagkaiyakan dahil isa sa bungad sa akin nang dumating ako, "Wala na si Miss Ingson". Di ko pinansin agad, nagpaka-naive baga, "san po pumunta, nagretire na?"

"Wala na, patay na! Lung cancer".

Ilang sandali, ang bilis ng flashback sa totoo lang…naalala ko how strong her personality is na kung susukatin ko ang katauhan ng mga taong nagkaroon ng impluwensiya sa buhay ko at pagkatao ko, marahil, yung sinasabi nilang strong personality ko, nahawaan ako ni Miss Ingson. Sa kanya kasi, hindi puwede ang "no", hindi puwede yung "hindi kayang gawin" at lalong hindi puwede yung "ayaw ko at hindi ko kaya."

Kung dumating that night si Mrs. Linda Liberero,lalo sigurong nagkaiyakan.

Nakita ko pa si Carmen Eclarinal, nauna kong nakita si Mylene na napagkamalan ko pang si Aileen, yung bunso nila na siya palang may anak na Grade VI na nagtapos ng gabing iyon. Guro sa Grade II noon ang kanilang ina na si Mrs. Eclarinal na isa rin sa pinakamagagaling sa faculty noon ng NEBES.

Graduation speeches are not about saying you are this and that or this is how you achieve success or this is how to get there. Ang totoo, wala namang isang formula, wala namang isang diskarte dahil ang pagharap sa buhay ay pagharap hindi lang sa iisang mukha dahil samu’t sari ito, sa ayaw natin at sa gusto, hindi lang pawang tag-araw, may tag-ulan din at minsan may bagyo pa, sa ayaw natin o sa gusto, ganun ang buhay.

Pag bumalik ka sa isang alma mater, you come back as you are, alalahanin ang nakaraan, pasalamatan ang mga guro at institusyong naging bahagi ng pag-hubog ng iyong katauhan sa ngayon. Sa tingin ko sapat na iyon para magbigay ng inspirasyon sa mga batang ang idad ay nasa 12 at 13 taong gulang. No big words, no grand speech on hand, written or memorized, extemporaneous, as your heart dictates—pero maikli lang ha–kasi baka ma-bore sila–ha-ha!

Yung galing kasi sa pusong pasasalamat, yung udyok ng damdamin sa oras na iyon—sapat na para maipakita ang kabuuang ambag sa iyo ng mga guro, mga dating kamag-aral at ng institusyong naging bahagi ng iyong kabataan.

Kasama na rin ang mga taong naging bahagi ng iyong kabataan na naroon pa sa Davidson Street, sa lugar na naging pugad ng iyong kamusmusan—naroon sa tabi ko, isang barangay kagawad ang isang Carabeo, sa tabi niya, anak ni Kapitan Capistrano na ako pa ang nagkuwento kung ano ang nangyari noong sunog sa kanilang bahay noong 1976, wala daw kasi siya, nasa Maynila at nag-aaral, ako 6 years old noon, kasama ang aking isang taong gulang pa lamang na kapatid, muntik nang masunog sa loob ng inuupahan naming bahay, iniwanan kasi kami, at ang ate Perla namin noon, sa pag-panic—lalo kaming ikinulong sa isang kahoy na bahay, na katabi ng bahay nina Kapitan capistrano, ubo na kami ng ubo ng kapatid ko…mabuti na lang may isang kapitbahay na sinira ang pinto—nakalabas kami…puno na ng usok ang bahay.

Bago pa duluyang dumila ang apoy sa bahay—nasa labas na kami.

Dun nangyari yun sa compound ng mga Sarmiento. Kuwento sa akin nu kagawad na Carabeo, andun pa rin si Kuya Boyong mo, Boyong pa rin. Natawa ako, alam ko na ang ibig sabihin noon…batang paslit pa lamang ako ay nakita ko na ang ibig sabihin noon, mula sa siwang ng butas sa kusina, nasisilip ko sila noon sa kulungan ng baboy—doon sila gumagawa ng kung ano—ah the teenagers of the 70s…iba noon ang maging rebelde—nadadala hanggang sa katandaan kadalasan, pero pag nagbago naman—abah—-napaka-produktibo sa kanilang lipunan, just my opinion based on stories of people that I know.

Yes, I delivered a speech again before graduates. It was a simple speech, something from the heart that in summary talks about gratitude and inspiration.

By the way—bakit nga ba Nellie E. Brown ang pangalan ng paaralan namin sa elementarya na 55 taon na ngayon ang pag-iral?

Ipinangalan ang paaralan kay Mrs. Nellie E. Brown na isang dating Peace Corps Volunteer na matiyagang nagsimula ng paaralan sa dakong iyon sa tabi ng ilog, hanggang sa unti-unti, lumawak ito at naging isang ganap na paaralan noong panahon na bahagi pa ng buhay ng Olongapo ang pananatili ng mga Amerikano.

Sa katunayan, sa maniwala kayo o hindi, dahil sa impluwensiyang ito ni Mrs. Nellie E.Brown, kahit public school kami,abah, english speaking pupils kaya kami noon!

Sabi ko din noong gabing iyon,kung nanatili akong nakatira sa Olongapo, sa West Bajac-Bajac, doon din ako magpapa-aral ng aking mga anak.

I mean that.

Muli, salamat NEBES. Sa institusyong ito nagsimula ang aking mga pangarap—hindi lamang ito isang paaralan sa akin kundi isang dako din na naging aking pangalawang tahanan sa panahon ng aking kamusmusan. (wakas) 

WHAT HAPPENS WHEN YOUR SON WAS ARRESTED FOR DRUG PUSHING AND YOU ARE MAYOR ALFREDO LIM?

Noong unang beses pa lamang na naging alkalde ng Lungsod ng Maynila si Mayor Alfredo Lim—may narinig na ako tungkol dito."Into drugs din daw ang isa sa mga anak nito kaya galit sa mga drug pusher at user si Lim."

That information was unverified then although napakalakas ng ugong noon pero di naman lumabas sa media na hayagan.

At that time, I was covering the Manila area and I was able to join Lim in many instances where he would paint places of houses and establishments with these words: DRUG PUSHER ANG NAKATIRA RITO o DRUG USER ANG MAY-ARI NG BAHAY NA ITO. It was part of his shame campaign noon na naging kontrobersiyal at umakyat pa sa Supreme Court.

One fine Saturday morning, dapat pahina muna, I got a call from an officer of the Philippine Drug Enforcement Agency or PDEA.  The officer on the other line said, "Arlyn, gusto mo ng scoop? Nandun sa PDEA Headquarters ang anak ni Lim, nahuling nagbebenta ng shabu sa isang asset. Buy-bust."

The officer who tipped me about the story was not the case officer on the case, it was his mistah, another major from another service of the Armed Forces. Ang PDEA kasi ngayon ay composite units na at since ang head ay dating Chief of Staff ng AFP…maraming mga opisyal na naroon na galing sa major services ng militar na dun lang naka-detail.

So on with the story….the side story..the behind the scene story, kasi lumabas naman na sa diyaryo, TV and radio ito…I am one of the reporters na nag-submit din ng story nito for the Inquirer—not really a scoop kasi maitatago mo ba naman ang istorya ng pagkakahuli sa droga ng anak ni Mayor Lim? I doubt. Plus—nagsalita na rin agad si Mayor Lim dito, confirming the story and saying, the law is the law, and it excuses no one, not even his son.

So alam na nga natin ang istorya…k na? Eto ngayon ang palaisipang iiwan ko sa inyo.

Alam ninyo ba na nahuli ang anak ni Mayor Lim na si Manuel, 44 years old, ika-anim sa kanyang mga anak, habang ang alkalde ay nasa Liwasang Bonifacio at nagbibigay ng talumpati sa isang Anti-PGMA rally? Ito yung ika-ilang leg na ng Black Friday Protest ng oposisyon—eh di ba nga, major name sa oposisyon si Lim ngayon.

The time of the raid was almost at the same time—Lim was delivering his speech.

Isip-isip…now eto pa.

So wait ako sa PDEA, kukuhanan ko ng picture for PDI nga kaso di naman nagamit din, medyo lack of space siguro at may comment na lang si Guyito re this story sa second front page ng Inquirer.

Kuwentuhan…mostly ang naroon, di ko pa kakilala, faces na first time ko pa lang makikita, mga bagong dugo sa PDEA kaya yung naririnig kong kuwentuhan nila na some information directlly ikinukuwento sa akin, alam kong fresh at raw na wala pang bahid ng "scripting" at "twist". Mga bata at idealistic na galing sa PDEA academy, first batch.

Sabi noong isa, "Nagulat na lang kami na anak pala ni Mayor Lim iyon. Dito na nga lang namin nalaman eh. Umamin yung mataba. Tapos tinawagan na namin si Director, yun na siya na tumawag kay Mayor Lim. Ayaw namang kausapin ni Mayor Lim ang anaki niya."

Ang siste sa official press release…tinawagan before the raid daw at yun ang say sa interview officially ng officer in charge of talking to the media about this story. Tinawagan ko pa on the phone again aside from the personal interview just to make sure, oo daw–the call was before the buy bust. K, sige…pero kako, "Sir sabi ni Major (blank)…late na raw nalaman na anak ni Mayor Lim." Ang sagot naman niya, "Eh di naman siya involve sa buy-bust na ito. Nabalitaan lang ni Major (blank). K fine again.

Yung narinig ko naman na mga first batch ng graduates from PDEA academy, mga operatives ito—under sila ng opisyal na mostly nga ay from the AFP so maaaring di nga nila alam na there was a call made before the raid kasi yun din sabi noong opisyal na talagang case officer dito na at the time na tinawagan ko, on the way to Baguio na, andun pamilya plus PMA graduation pa.

Ano ba ang gusto kong sabihin? Puntusin?

Dami actually—simpleng kuwento pero maraming puwedeng hukayin.

Na sa tagal-tagal ng paglutang ng pangalan ng anak ni mayor Lim noon na into drugs…( say pa nga ng isang General sa PNP—may iba pang kasong sangkot daw yun kung inakyat lang talaga ang condo unit during the raid)…bakit ngayon lang na-PUNG? Bakit ngayon lang na-WOW-PAK?

Very elementary if I may say…

Malaking pangalan man noon at ngayon si Lim…iba noon. Iba ngayon. Ano nga iyon? Weather-weather lang?

While I believe Mayor Lim that he will not lift a finger to save his son, (nakausap ko kasi ang anak at sinabi nito na alam niyang di siya tutulungan ng kanyang ama kaya di na niya tinawagan pa) I am inclined to believe the possibility that the timing of the raid and the supposed buy-bust is not a coincidence of sorts.

Parang sinasabi na ang tagal na naming alam…o eto…huhulihin na namin kasi di ka tumitigil kakabanat sa administrasyon. I stress and I emphasize po—I said "parang". Hunch baga.

Many reporters in the beat then knew or have heard of this story in the past pero di naman nahuhuli kaya walang story. Wala rin sigurong may panahon o lakas ng loob na mag-follow up ng lead re this.

Why now?

Maaaring wala talagang pulitika dito. Na nagkataon nga lang talaga. Na ang dahilan kasi, mga bata at idealistic na amga operatiba ang humuli. But then again, that too, kung yun ang kuwento behind the kuwento, ay naghahayag din ng tunay na estado ng kabuuang kampanya sa ipinagbabawal na gamot.

Na dahil sa may bagong dugo, may mga hits. Positive di ba? Sana masustain. Sana di sila ma-corrupt at mapasok ng sindikato.

Pero kung pulitika naman ang kuwento sa likod nito…bubuntunghininga na lang ako at magsasabing, "Tinuod!"

(wakas) 

Ang mga kuwento ni Mrs. Imelda Marcos…

Kung may mahaba-haba kang libreng oras, kung wala kang magawa, kung gusto mong matuwa, maaliw at matuto na rin sa pamamagitan ng kuwentuhan lang—abah! spend those free and extra time with someone like Mrs. Imelda Romualdez Marcos, yes, the former First Lady, the Madame, the Imeldific, no less.

Two weeks ago ko pa balak ipasok sa blog ang naging pakikipaghuntahan ni Mrs. Marcos sa iilang miyembro ng media sa kanyang posh condominium unit sa Makati. Actually, I did not have any intention of going to that dinner invitation since the following day is a Thursday and Thursdays are important to me, especially–that particular Thursday. Kailangang gumising ng maaga, madaling araw, kailangang maghanda. 

Kaya ko siya naalala ngayong pag-ukulan ng panahon ay dahil sa absuwelto ang dating Unang Ginang sa 32 counts ng kaso ng dollar salting sa isang Manila Regional Trial Court na kung saan dininig ang naturang kaso ng 17 taon. This is the case involving the $860 plus million dollars account in escrow sa Philippine National Bank.  Sabi ng judge, di raw napatunayan ng pamahalaan na kay Mrs. Marcos ang account na nakapangalan sa mga foundation.

Ang tanong ngayon diyan—-asan na ang escrow account na yan? Buo pa ba? Baka nagalaw na? Di kaya? Di malayo? Palagay ninyo? 

I was able to attend to that very important Thursday appointed day without any excuses by the way…gising na gising, yan ay sa kabila ng katotohanan na  ito pong si Mrs. Marcos reluctantly bid us goodbye at past 12 midnight na! Yun bang tipong babu na nasa pintuan na, nasa elevator na, ang dami pang pahabol na tsika na para bang nagsisimula pa lang magkuwento ang Madame.

To give you an idea, lowbat na kami, siya fully charge pa! 

Ilan sa mga kontrobersiyal na mga pahayag at kuwento ni Mrs. Marcos ay nalathala na sa The Philippine Daily Inquirer na kung saan ako nagsusulat din. Eto yung article na tipong great balls of fire—if men like Rodolfo "Jun" Lozada Jr. have two balls and a lot of guts, si pangulong Gloria Macapagal-Arroyo daw, ay sampu ang balls! Sorry, hindi tagalog ang pagkakabanggit ni Mrs. Marcos–balls talaga kaya di masyadong bastos ang dating, he-he!

Bulilit ang tawag ni Mrs. Marcos kay PGMA. "You have to give it to her, she has balls, she probably has 10 balls. She will make it, she will finish her term," yan ang political forecast ni Mrs. Marcos kay bulilit, este kay PGMA pala.

Nagkita daw sila sa isang private party, at ask ko, nasa tabi kasi niya ako, kung nanghingi ng payo sa kanya si PGMA. Ang say ni Madame, "she doesn’t need it. She knows what she’s doing. She is very relaxed and can handle the situation on her own." 

Eto palang si Mrs. Marcos—hooked din sa panonood sa live coverage sa telebisyon ng hearing sa maanomalyang National Broadband Network Deal sa pagitan ng pamahalaan at ng ZTE Corporation ng China. Yun nga lang, "garbage" at "big joke" ang tingin niya sa lahat ng naririnig niya, adding that "Lozada may be telling the truth but not the truth I want to hear," sabi pa ng Madame. You see si Mrs. Marcos kasi, kapag nagkukuwento, everything beautiful, eveything good, eveything positive. Si Malakas at si Maganda.

Isa sa mahaba-habang kuwento ni Mrs. Marcos that Wednesday night ay tungkol kay Malakas at Maganda na isang legend na itinuro sa kabataang tulad ko na naabutan pa ang panahon ng Martial Law at ng mga katagang, Sa Pag-unlad ng Lipunan, Disiplina ang Kailangan. You see, imbentong alamat lang pala nila ni Macoy, ni yumaong pangulo Ferdinand Edralin Marcos ang kuwento ng alamat nina Malakas at Maganda. Gets ninyo na kung sino si Malakas at si Maganda.

Hindi ko alam kung tatayo ako sa upuan ko noong nasa punto na si Mrs. Marcos ng pagkukuwento na kaya raw nila naisip ito kasi ang kuwento raw nina Adan at Eva ay parang hindi bagay sa Filipino kasi…alam daw ba namin na ang pangalang Eva, Eden ay ang pinagkunang salita ay salitang evil? Kaya instead of ang unang tao nanggaling kina Eva at Adan, na ayaw pang tanggapin ni Madame na hinugot lang sa tadyang ang babae, Malakas at maganda na lang na galing sa isang kawayan na pinagbiyak ng patas, patas sa katalinuhan, sa kagandahan, sa kagalingan, sa kasipagan, etcetera, etcetera.

Sabi pa ni Mrs. Marcos–ang nangyayari daw sa ating bansa ngayon ay sumpa ng Diyos. Listen why…according to the Madame, kasi daw noong 1986, pinalayas sa Malakanyang ang magandang First Lady at guwapong Pangulo at pinalitan ng panget na pangulo. Ganun? Ganun…sabi ni Mrs. Marcos.

Eto pa..kuwentong Madame pa…

Ingitera daw siya to the max. Her exact line, "Ako na yata ang pinakaingitera sa lahat ng ingitera, dahil pati pulubi kinaiinggitan ko, isipin mo mas gusto niyang mamalimos kaysa sa magnakaw, di ba nakakainggit yun. What I do not have, I emulate, lahat ng maganda, ginagaya ko at hinihigitan ko pa."

By her own admission, Mrs. Marcos said, she is the greediest person of all and sees no reason to moderate it for she wants to have it all. Yun nga lang mag dugtong—lahat ng maganda, mabuti—yun ang pinagtutuunan daw ng greed niya.

Di ba ang greed ay kasama sa pitong deadly sins? How can it be associated with anything that is good and beautiful?

Hay naku Arlyn, kuwento na muna, wah muna side comment.

Eto pa…

Sabi ni Mrs. Marcos—-kaya raw niya pinakasalan si Macoy ay dahil sa noong nililigawan pa lang daw siya, actually on the first date, abah, sa sobrang smitten yata ng dating strong man sa kagandahan ni Imelda, di nakain ang kanyang inorder na chicken. Eto ang kuwento ni Madame, "Kain ako ng kain, kuwento ng kuwento si Ferdinand. Tapos bitin pa ako, sabi ko sa kanya, you are not eating your chicken, can I have it too?" Abah, matakaw ang madame ha! First date pa man din, di ba dapat pa-cute? Anyways, ibinigay naman daw sa kanya, buong-buo at di pa nagagalaw. So bale, dalawang order ng chicken ang nakain ni Madame sa kanilang first date ni Macoy!

At eto ang reason ni Madame why niya sinagot si Macoy. "Isipin mo, hindi niya pinansin ang katakawan ko, nakatuon lang siya sa kung ano ang maganda sa akin. Naisip ko, with this man, I can be who I am and I can have it my way na hindi niya makikitang panget. Maganda pa rin ako."

Hmm…mukhang totoo ang sapantahang ito noon ni Madame. 

At eto pa…eto palang si Imee noon, kuwento ni Madame ha, di ko pa na-ve-verify kay Imee, eh parang lagi daw siyang pinupuna noon, as a teenager, o hanggang twenty something siguro sa kanyang mga pagpapaganda.

Ito siguro yung days na ang naaalala ko kay Imee bilang head ng Kabataang Barangay ay t-shirt at maong pants lang, simpleng-simpleng Imee.

Dayalog ni Madame eto, " 36 ako noon, height ng ka-cute-tan ko! Si Imee tanong ng tanong kung bakit lagi akong nagpapaganda. Tignan mo siya ngayon—puro pagpapaganda na rin ang inaatupag. Dapat lang kasi, dapat lahat tayo maganda."

Want more kuwento? Sa totoo lang ang dami ha! Sige…share pa ako…

More cute days of Mrs.Marcos say nga niya.

Abah, may isa palang mga small business group sa Mindanao na gumawa ng manika na inspired kay Madame. Ako, kasi gagah, napansin ko na ang laki ng behind ha, as in parang Jay-Lo sa umbok ang likod, sabi ko, gagah nga kasi ako eh, "Wow, Jay-Lo na Jay Lo ang behind!"…May kagyat na sagot ang Madame, " 50 years ago and 50 pounds ago, ganyan ako ka-sexy ha! Cute na cute!"

But sa dami ng mga kuwentong Madame–sama na ang sabi niya ay goal niya na isulong ang No Filipino Poor in two years…na dati ko nang narinig, may twist nga lang ngayon, sino-solicit na niya ang tulong ng media sa search for justice and truth, the Marcos Truth sabi niya, yun ang bago—may isang bahagi ng kuwento si Mrs. Marcos na nais kong ayudahan.

Oo nga naman–ang mga naririnig natin sa mga pagdinig sa senado, mga kuwento ng bukol, at moderating your greed at Greedy Gang, "back off" at "May 200 ka dito.."—yun ang ugly truth about us today.

The ugly truth that corruption in government has reached a level of total abandon and impunity.

Wala nang pakundangan, wala nang preno-preno. Wala nang hiya-hiya. Madali lang magsinungaling, pati nga timpla ng BURJER puwedeng gamiting sangkalan sa pagsisinungaling!

Pero tanong ni Mrs. Marcos–what about the good things about us Filipinos?

"Di ba dakila ang Filipino? Di ba magaling ang Filipino? Di ba Maharlika ang Filipino? Kailan natin sasabihin sa mundo ang ating kagalingan?"

For someone who sees everything based on her own parameters of what is only good and what is only beautiful—nakakapanghina nga siguro na marinig ang mga panget at nakasusukang katotohanan tungkol sa ating lipunan ngayon.

Gusto ko sanang tanungin si Madame if she doesn ‘t feel that she is partly responsible for what this nation has turned out? Or what the system of governance in the country has turned out?—pero di ko na nagawa, kasi natawa na lang ako sa kasunod niyang linya.

"Ang pinagsisisihan ko, sa haba ng aming panunungkulan sa Malakanyang, hindi ko nabago ang pangalan ng Pilipinas sa Maharlika. Isipin mo, ang pangalan ng bansa natin, isinunod sa pangalan ni King Philip ng Espanya, nakita mo na ba kung gaano ka-panget si King Philip? At alam mo bang namatay siya sa sakit na siphilis? Tapos sa kanya nakasunod ang pangalan natin? Di ba ang panget naman!"

Hay naku Madame…sa dakilang bahagi, oo, sasang-ayunan kita.

Mabuti pa nga noong panahon mo sa puntong ito…ang mga kabataang tulad ko noon, alam na alam ang mga kataga sa awit na tulad nito.

"Ako ay Pilipino, may dugong Maharlika.

Likas sa aking puso, adhikaing kay ganda.

Sa Pilipinas na aking Bayan, Lantay na Perlas ng Silanganan.

Wari’y natipon ang kayamanan ng Maykapal.

Bigay sa aking Talino, sa mabuti lang Laan.

Sa Aki’y Katutubo ang Maging Mapagmahal.

Ako ay Pilipino, Ako ay Pilipino…"

Noong Grade Six ako sa Mababang Paaralan ng Nellie E. Brown sa Lungsod ng Olongapo…ito ang awit namin sa aming Pagtatapos. Graduation Song.

Noong mga panahong iyon, buong-buo ang paniniwala ko, na ang Pilipino nga ay dakila, marangal, maharlika.

38 taong gulang na ako ngayon…marami na akong nakitang panget at nakakarimarim na katotohanan sa buhay lalo na sa buhay nating mga Pilipino.

Pero—sa puso ko, nanatili pa rin ang paniwalang iyon. Dakila ang Pilipino, sa kabila ng mga panget na katotohanan sa ating kapaligiran. 

At hindi ko ito nalaman lang na totoo sa puso ko dahil sa ilang oras na pakikinig sa kuwento ni Mrs. Marcos.

Hanggang may pagkakataon, nagkukuwento ako sa mga anak ko ng mga magagandang kuwento tungkol sa ating lahi.

Hinahayaan ko silang makinig sa mga balita sa radyo at sa telebisyon, kilala nila si Lozada, alam ang BURJER ni Chairman Abalos, pati Hello Garci ringtone alam, pero alam man nila ang mga bagay na ito—sa tingin ko, katungkulan ko bilang ina, bilang magulang, bilang Pilipino na, malaman din nila ang mga bagay na dakila at marangal tungkol sa ating lahi.  

(wakas)