To be a journalist is to act like a "tribune" that essays the truthful "journal" of every story of our "times", big or small, front page or inside page, "BIG NEWS" or even the last story before the closing credits roll;
To be a journalist is to hold a "mirror" in front of you to regularly and faithfully check the convictions and principles of what a "free press" truly stands for;
To be a journalist is to sometimes embrace your own celebrity and be a "star" that sets and upholds the "standards" of what the Filipinos of " today " are fighting for;
Ang maging mamamahayag ay tulad ng isang "bulgar" na pahina na hindi puwedeng maging sisidlan ng anumang pagbaluktot sa katotohanan, bagkus siya pa ngang lagusan upang ito ay mai-"bandera" at mai-"balita" ang mga kuwentong dapat na marining at ma-"tiktikan."
Ang maging mamamahayag ay ang pagsisiguro ng pananatili at pagsulong ng isang "malaya" at walang kinikilingang pag-"PAPATROL" , sa bawat araw, "24-0ras" dahil ang bawat kuwento ay kailangang pulsuhan, may buhay, tila isang "NEWSBEAT" na kailangang ma-"CAPTURED" dahil walang take two sa isang breaking news, walang cut, walang re-take;
Ang maging mamamahayag ay maging "SAKSI" sa "SENTRO" ng bawat pahina ng kasaysayan upang ito ang mai-"BANDILA" sa sambayanan;
Ang maging mamamahayag ay DAPAT laging sa NGALAN NG KATOTOHANAN AT TUNAY NA PAGLILINGKOD.
Ang pagtatapos ay simula ng isang pagkakataon…
March 28, 2008
Nakakailang guest speaker invitation na ba ako tuwing araw ng pagkilala (RECOGNITION DAY) o di kaya ay araw ng pagtatapos (GRADUATION DAY)?–Hmm..marami-rami na rin at sa iba’t ibang lalawigan nagmumula ang mga paanyaya. Ngunit alam ninyo—paumanhin sa sasabihin ko—iba ang sayang dulot kapag ang paanyaya ay mula mismo sa paaralang iyong pinagtapusan.
Last March 27, for the second time, I was invited as guest speaker for the Graduation Rites of Nellie E. Brown Elementary School Batch 2008 where 155 pupils finished their elementary course. Yes—produkto ako ng Nellie E. Brown Elementary School, that public school besides the river in between barangays West Bajac-Bajac and Mabayuan in Olongapo City.
1995 noong una akong nagsalita dito sa isa ring katulad na palatuntunan ng pagtatapos. Ang katunayan, bumalik pa uli ako dito para magsalita para sa isa namang palatuntunan kaugnay ng ika-50 taon ng pagkakatatag ng NEBES may limang taon na ang nakalipas. 55th Commencement na sa katunayan ang dinaluhan ko bilang tagapagsalita nitong nagdaang ika-27 ng Marso.
Hay naku—napaiyak ako sa huling bisita ko. Muntik na sa stage while speaking, pero napigilan ko kasi baka sabihin O.A. pero I was really overwhelmed with emotion of gratitude. Umiyak ako actually, pero bago pa ang palatuntunan..pinaiyak kasi ako ni Ma’am Cecile, yung teacher na in-charge namin noon sa canteen at sa Home Economics. Nilapitan ko siya, nakaupo—paglapit ko….umiyak na po ang Ma’am ko….yakap kami, lalong umiyak.
Lalong umiyak noong sinabi ko na kung di dahil sa sopas niya sa canteen na nakalagay sa plastic container ng margarine (star, yung yellow) ay di ako makaka-survive sa recess, even lunch minsan, kasama na ang turon ni Aling Nena. Habang lumuluha sabi ni Ma’am Cecile—"yung 50-centavos na sopas mo noon, limang piso na ngayon!"
Ha-ha! Batch 83 kaya ako sa NEBES kaya ganun pa ang presyo. Pagkatapos ng kuwentong Aling Nena, nasundan ng kuwentong Mang Amado, yung janitor namin noon, at kuwentong Ms. Nilda Ingson, my science teacher and family friend since I was about three years old or four sa Mabayuan noon, — lalong nagkaiyakan dahil isa sa bungad sa akin nang dumating ako, "Wala na si Miss Ingson". Di ko pinansin agad, nagpaka-naive baga, "san po pumunta, nagretire na?"
"Wala na, patay na! Lung cancer".
Ilang sandali, ang bilis ng flashback sa totoo lang…naalala ko how strong her personality is na kung susukatin ko ang katauhan ng mga taong nagkaroon ng impluwensiya sa buhay ko at pagkatao ko, marahil, yung sinasabi nilang strong personality ko, nahawaan ako ni Miss Ingson. Sa kanya kasi, hindi puwede ang "no", hindi puwede yung "hindi kayang gawin" at lalong hindi puwede yung "ayaw ko at hindi ko kaya."
Kung dumating that night si Mrs. Linda Liberero,lalo sigurong nagkaiyakan.
Nakita ko pa si Carmen Eclarinal, nauna kong nakita si Mylene na napagkamalan ko pang si Aileen, yung bunso nila na siya palang may anak na Grade VI na nagtapos ng gabing iyon. Guro sa Grade II noon ang kanilang ina na si Mrs. Eclarinal na isa rin sa pinakamagagaling sa faculty noon ng NEBES.
Graduation speeches are not about saying you are this and that or this is how you achieve success or this is how to get there. Ang totoo, wala namang isang formula, wala namang isang diskarte dahil ang pagharap sa buhay ay pagharap hindi lang sa iisang mukha dahil samu’t sari ito, sa ayaw natin at sa gusto, hindi lang pawang tag-araw, may tag-ulan din at minsan may bagyo pa, sa ayaw natin o sa gusto, ganun ang buhay.
Pag bumalik ka sa isang alma mater, you come back as you are, alalahanin ang nakaraan, pasalamatan ang mga guro at institusyong naging bahagi ng pag-hubog ng iyong katauhan sa ngayon. Sa tingin ko sapat na iyon para magbigay ng inspirasyon sa mga batang ang idad ay nasa 12 at 13 taong gulang. No big words, no grand speech on hand, written or memorized, extemporaneous, as your heart dictates—pero maikli lang ha–kasi baka ma-bore sila–ha-ha!
Yung galing kasi sa pusong pasasalamat, yung udyok ng damdamin sa oras na iyon—sapat na para maipakita ang kabuuang ambag sa iyo ng mga guro, mga dating kamag-aral at ng institusyong naging bahagi ng iyong kabataan.
Kasama na rin ang mga taong naging bahagi ng iyong kabataan na naroon pa sa Davidson Street, sa lugar na naging pugad ng iyong kamusmusan—naroon sa tabi ko, isang barangay kagawad ang isang Carabeo, sa tabi niya, anak ni Kapitan Capistrano na ako pa ang nagkuwento kung ano ang nangyari noong sunog sa kanilang bahay noong 1976, wala daw kasi siya, nasa Maynila at nag-aaral, ako 6 years old noon, kasama ang aking isang taong gulang pa lamang na kapatid, muntik nang masunog sa loob ng inuupahan naming bahay, iniwanan kasi kami, at ang ate Perla namin noon, sa pag-panic—lalo kaming ikinulong sa isang kahoy na bahay, na katabi ng bahay nina Kapitan capistrano, ubo na kami ng ubo ng kapatid ko…mabuti na lang may isang kapitbahay na sinira ang pinto—nakalabas kami…puno na ng usok ang bahay.
Bago pa duluyang dumila ang apoy sa bahay—nasa labas na kami.
Dun nangyari yun sa compound ng mga Sarmiento. Kuwento sa akin nu kagawad na Carabeo, andun pa rin si Kuya Boyong mo, Boyong pa rin. Natawa ako, alam ko na ang ibig sabihin noon…batang paslit pa lamang ako ay nakita ko na ang ibig sabihin noon, mula sa siwang ng butas sa kusina, nasisilip ko sila noon sa kulungan ng baboy—doon sila gumagawa ng kung ano—ah the teenagers of the 70s…iba noon ang maging rebelde—nadadala hanggang sa katandaan kadalasan, pero pag nagbago naman—abah—-napaka-produktibo sa kanilang lipunan, just my opinion based on stories of people that I know.
Yes, I delivered a speech again before graduates. It was a simple speech, something from the heart that in summary talks about gratitude and inspiration.
By the way—bakit nga ba Nellie E. Brown ang pangalan ng paaralan namin sa elementarya na 55 taon na ngayon ang pag-iral?
Ipinangalan ang paaralan kay Mrs. Nellie E. Brown na isang dating Peace Corps Volunteer na matiyagang nagsimula ng paaralan sa dakong iyon sa tabi ng ilog, hanggang sa unti-unti, lumawak ito at naging isang ganap na paaralan noong panahon na bahagi pa ng buhay ng Olongapo ang pananatili ng mga Amerikano.
Sa katunayan, sa maniwala kayo o hindi, dahil sa impluwensiyang ito ni Mrs. Nellie E.Brown, kahit public school kami,abah, english speaking pupils kaya kami noon!
Sabi ko din noong gabing iyon,kung nanatili akong nakatira sa Olongapo, sa West Bajac-Bajac, doon din ako magpapa-aral ng aking mga anak.
I mean that.
Muli, salamat NEBES. Sa institusyong ito nagsimula ang aking mga pangarap—hindi lamang ito isang paaralan sa akin kundi isang dako din na naging aking pangalawang tahanan sa panahon ng aking kamusmusan. (wakas)
Previous Comments
hI! kaano-ano moh poh si carmen eclarinal… dba nnlo xa d2 nung dec.15 2008 ng miss mabayuan… ang ganda2 nya… my friendster ako jan sa mail na yan…
Posted by antonio at December 20, 2008, 12:50 amVery touching and inspiring at the same time. Keep on writing and sharing your thoughts to us!
Posted by Jasmin at March 21, 2009, 3:04 pmAll comments are moderated. Your comments will not appear here unless approved by the blog owner. Thank you.










hay Arlyn! lalo kong na-miss ang Pilipinas kababasa ng blog entries mo…miss ko rin ang mga behind-the-headlines na aksyon
Posted by Ares at April 6, 2008, 9:52 pm