Home » Post Item » Sampayan…
To be a journalist is to be a fearless and incisive "inquirer" that dares to "chronicle" history without fear or favor;

To be a journalist is to act like a "tribune" that essays the truthful "journal" of every story of our "times", big or small, front page or inside page, "BIG NEWS" or even the last story before the closing credits roll;

To be a journalist is to hold a "mirror" in front of you to regularly and faithfully check the convictions and principles of what a "free press" truly stands for;

To be a journalist is to sometimes embrace your own celebrity and be a "star" that sets and upholds the "standards" of what the Filipinos of " today " are fighting for;

Ang maging mamamahayag ay tulad ng isang "bulgar" na pahina na hindi puwedeng maging sisidlan ng anumang pagbaluktot sa katotohanan, bagkus siya pa ngang lagusan upang ito ay mai-"bandera" at mai-"balita" ang mga kuwentong dapat na marining at ma-"tiktikan."

Ang maging mamamahayag ay ang pagsisiguro ng pananatili at pagsulong ng isang "malaya" at walang kinikilingang pag-"PAPATROL" , sa bawat araw, "24-0ras" dahil ang bawat kuwento ay kailangang pulsuhan, may buhay, tila isang "NEWSBEAT" na kailangang ma-"CAPTURED" dahil walang take two sa isang breaking news, walang cut, walang re-take;

Ang maging mamamahayag ay maging "SAKSI" sa "SENTRO" ng bawat pahina ng kasaysayan upang ito ang mai-"BANDILA" sa sambayanan;

Ang maging mamamahayag ay DAPAT laging sa NGALAN NG KATOTOHANAN AT TUNAY NA PAGLILINGKOD.




Sampayan…

August 12, 2008

 

 

 

Ano ang itsura ng sampayan ninyo? Ano ang lagay ng mga sinampay mo?

Hay naku, ang tagal kong inulila ang espasyong ito nang walang inilalagay na anuman tapos babanat ako ng “the comeback” na ang tema, sinampay? sampayan? Ano ba yan?

Yung larawan dito,kuha sa isang lugar sa Tondo noong isang linggo lamang.Isa sa mga gusaling gawa ng pamahalaan, pabahay sa mga mahihirap na pinalalamutian ng mga sinampay.

Mainit ang sikat ng araw nang pumunta kami sa dakong ito ng Tondo kaya di na nakapagtataka kung napakaraming sinampay sa pa-condong ito ng pamahalaan.

Bakit sinampay? Bakit sampayan? Por que?

Sabihin na nating wala lang. Ang babaw naman. Oo na. Siyanawa.

Ngunit ang sampayan ay puwede ring maging salamin ng uri ng pamumuhay at buhay , hindi ba?

Kung gaano kagulo ang mga sinampay, maaaring ganun din kagulo ang buhay? Kung gaano kadalas maglagay ng sinampay, maaaring ganun din kasigasig sa buhay ang mga nagsusuot ng mga sinampay na damit. Maaring kung gaano kadalang ang bilang ng mga sinampay ay ganun din kadalang ang dating ng biyaya sa isang tahanan.

Teka, napansin ninyo ba? New and recycled sinampay ba iyon straight from the Ukay-Ukay o isang bagong biling pang-pormang polo na straight from the mall? Naks, may pambili ng bagong polo si kuya, pa-coke ka naman diyan!

Ay, araw-araw na lang nilalabhan ang damit na yan ha—kung makapagsasalita lang yan, please daw pagpahingahin mo na siya, re-invent na as basahan, please lang daw. Eh bakit naman daw, puwede pa, di pa naman butas, di pa naman gaanong kanipisan.

Eto namang kapitbahay ko, ang galing magsampay. Puti kung puti. De kolor kung de kolor, at color coordinated ha!

Ang pula, kalinya ng iba pang pula, next, yellow lane, yellow lang kung yellow. Etcetera, etcetera. 

Kumustahin mo naman ako? Kasasampay ko lang kanina. Katatapos maglaba. Oo, naglalaba ako. As in. Sa lahat ng domestic tasking ng isang nanay, ang paglalaba ang trip ko. Minsan nga, feeling ko adik na ako sa paglalaba. May washing machine naman, may laundry shop naman sa kabilang kanto, pero ang gusto ko—kusot-kusot as in kusot. Once a week lang naman kaya, kinakarir ko na. Ewan ko langha, pero ang sarap mag-isip kapag naglalaba ka, tapos yung pagkatapos maglaba, iinom ka ng kape o kaya malamig na juice, tataas mo ang paa mo—wow—sarap magpahinga. Tapos maya-maya—liligo ka na. Presko na ang pakiramdam, magaan pa dahil alam mong wala ka nang backlog na labahin. ( Backlog daw oh!)

Katatapos ko lang magsampay. Pa-cute, naka-hanger. Pa-cute,naka-downy pa yan. Sipit kung sipit, ladlad kung ladlad. Sinipat ko ang mga sinampay. Hay naku, ang lalaki na ng damit ng mga anak ko. Parang kailan lang,lampin ang nakasampay diyan.

Parang kailan lang, ako ang nasusunod sa mga damit na isusuot nila. Kung ano ang akala ko ay bagay sa kanila, yun na ang bibilhin ko. Ngayon, iba na, kung ano ang type nila, yun na ang pinabibili. Nag-re-request pa na pabayaan na silang mamili.

Ang bilis ng panahon…ang mga paslit ko kahapon, dalaginding na ngayon.

Sipat uli sa sampayan. 

Hay — mukhang nilalabhan ko na naman ang mga dating damit na pinagpahinga ko na. Naku, senyales na yan ng pagbabalik sa kabigatan, ka-chubaan. Hmm…ang jogging kinakalimutan. Baka tumaas uli ang presyon ng dugo, bawas timbang na ha, Chuba?

Mainit ang sikat ng araw. Katanghaliang tapat. Maya-maya lang, matutuyo na ang mga sinampay.

Pagligpit ng mga sinampay, isang panibagong yugto na naman ng araw ang lilipas.

Itataas ko na ang paa ko. Magkakape na uli ako, ikalawang tasa sa araw na ito.

Saka ako sasabak sa iba pang mga dapat na gawin sa pang-araw-araw na buhay. Minsan isang araw kada linggo, ang sampayan ang kasalamuha ko. Sa sampayan at sa aking mga sinampay, nakikita ko rin ang buhay ko.

Uniporme ni ate at ni bunso, pantalon at t-shirt ng ama ng tahanan, palda at blusa ko naman…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Posted by pagesbyarlyndelacruz at 12:10 pm | permalink

All comments are moderated. Your comments will not appear here unless approved by the blog owner. Thank you.

Add a comment