Home » Archives » December 2008
To be a journalist is to be a fearless and incisive "inquirer" that dares to "chronicle" history without fear or favor;

To be a journalist is to act like a "tribune" that essays the truthful "journal" of every story of our "times", big or small, front page or inside page, "BIG NEWS" or even the last story before the closing credits roll;

To be a journalist is to hold a "mirror" in front of you to regularly and faithfully check the convictions and principles of what a "free press" truly stands for;

To be a journalist is to sometimes embrace your own celebrity and be a "star" that sets and upholds the "standards" of what the Filipinos of " today " are fighting for;

Ang maging mamamahayag ay tulad ng isang "bulgar" na pahina na hindi puwedeng maging sisidlan ng anumang pagbaluktot sa katotohanan, bagkus siya pa ngang lagusan upang ito ay mai-"bandera" at mai-"balita" ang mga kuwentong dapat na marining at ma-"tiktikan."

Ang maging mamamahayag ay ang pagsisiguro ng pananatili at pagsulong ng isang "malaya" at walang kinikilingang pag-"PAPATROL" , sa bawat araw, "24-0ras" dahil ang bawat kuwento ay kailangang pulsuhan, may buhay, tila isang "NEWSBEAT" na kailangang ma-"CAPTURED" dahil walang take two sa isang breaking news, walang cut, walang re-take;

Ang maging mamamahayag ay maging "SAKSI" sa "SENTRO" ng bawat pahina ng kasaysayan upang ito ang mai-"BANDILA" sa sambayanan;

Ang maging mamamahayag ay DAPAT laging sa NGALAN NG KATOTOHANAN AT TUNAY NA PAGLILINGKOD.




Isang di malilimutang panayam…

December 21, 2008

 

 

 

Hindi mo talaga puwedeng hulaan kung ano ang kalalabasan ng isang panayam. Hindi mo puwedeng gawin ito na hindi ka handang mamangha.

I was awed and captivated by one interview I did with film director Tikoy Aguiluz. The subject matter of the interview was about Jose Rizal, his movie in the late 90’s Rizal sa Dapitan and the Rizalitas of Mt. Banahaw, the subject of his first documentary film back in 1976 as a young filmmaker.

Sa dating Marikina Expo Shoes Center sa Cubao naganap ang panayam na inareglo ko para sa Hotspot Films ng Dubai na kung saan ako ay may tinanggap na espesyal na assignment para sa isang documentary tungkol sa mga Rizalistas. “Tabo” o “Raket” ang lengguwaheng ikinakabit namin sa mga ekstrang trabahong tulad nito.

Sa lugar pa lamang ng panayam ay nagulat na rin ako. Iba na pala ang lugar na ito—kay tagal ko nang hindi nagawi. Maraming tindahan na pala dito na nagbebenta ng mga vintage items—kasama na ang mga lumang larawan ng mga artista ng mga nakalipas na dekada. Pati nga tropeo sa Famas—ibinibenta dito. Mga lumang plaka, mga damit na luma ng mga artista noong 60’s na nakapalibot sa larawan ng isa sa mga Stars of ‘66 na tawagin noong araw na si Gina Pareno na hanggang ngayon ay aktibo pa rin sa pelikula at telebisyon.

Ang dating Marikina Shoe Expo sa Cubao na dati ay talagang tindahan lang ng sapatos ay sentro na pala ngayon ng tagpuan at huntahan ng mga bagong alagad ng sining ng pelikulang Filipino. Isa sa mga nagtaguyod nito ay wala ngang iba kundi si Direk Tikoy. Tignan mo nga naman—uulitin ko muli ang maraming pagkakataon ko nang napatunayan—”everything happens for a reason”. Indeed!

Di ba nga, bagaman ako ay halos 2 dekada na sa larangan ng pamamahayag, maituturing na ako ay musmos pa lamang sa paggawa ng pelikula…iklasipika natin—ng paggawa ng independiyenteng pelikula.

Saan ka ba huhugot ng inspirasyon kundi sa mga pinagdaanan na ang estadong ito?

Sa harapan ko noong umagang iyon—ang isang tunay na alagad ng sining. Yung tipong di gagawa ng pelikula dahil sa dikta ng mga malalaking kumpanya ng pelikula, o na ang batayan ng paggawa ng pelikula ay yung tinatawag na formula themes and formats. 

Nang gawin niya noon ang dokumentaryo sa mga Rizalista mula sa Mt. Banahaw—doon pa lamang ay ipinakita na ni Direk Tikoy na ang paggawa ng pelikula para sa kanya ay karugtong ng kanyang mga sariling pamantayan at pagsasaliksik ng mga bagay-bagay sa buhay–lalo na sa buhay at kasaysayan ng mga Filipino.

That morning, he talked about his film Rizal sa Dapitan but went beyond that by telling us , reminding us that many have forgotten what this man, Rizal did for his country. In dying for his country, in sacrificing his life for his country, Rizal, according to Direk Tikoy gave us a nation, a sense of “nationhood.”

It has been a long time since he talked about the film and this brought fresh perspective on what kind of nation have we turned into years after that sacrifice made by Rizal. 

Halos maluha si Direk Tikoy sa paggunita sa panahon ng paggawa niya ng pelikulang ito at kung ano ang tunay na mensahe ng pelikulang ito. In the film, Rizal’s human struggles were shown, his personal battle whether to be hero or not for his country. In the end, we all know what he did. We all know the choice that he made.

Maraming pagkakataon na naipamalas ng Filipino ang kadakilaan ng kanyang lahing Kayumanggi…

Maraming pagkakataon din na nakaligtaan niya ang kadakilaan ng dugong nananalaytay sa kanyang lahi…

Halos maluha, maraming pinanghihinayangan si Direk Tikoy sa mga aniya’y nasayang na pagkakataon para sa bansa na kamtin ang kadakilaang ito nang lubos—kadakilaang, naipakita ng mga tulad ni Rizal.

Indeed–many have forgotten. Pero may pag-asa pa. Habang may bagong salin ng dugo ng kabataan, mananatili ang pag-asa—tulad din ng sinabi ni Rizal, na nasa kabataan ang pag-asa ng bayan.

Isang hamon sa akin ang naging pagturing ni Direk Tikoy sa kanyang Rizal sa Dapitan.

Bilang mamamahayag na ngayon ay naglalakbay sa daigdig ng paggawa ng pelikula—isang tanong ang nasa harapan ko ngayon: Anong klaseng pelikula ang aking ibabahagi sa madla na puwede kong sabihin isang araw—sa panahon ng takip-silim ng aking kasaysayan?

Isang malaking hamon. 

Malaking tulong at isang malaking inspirasyon ang makabuluhang panayam na ito sa isang natatanging direktor–Tikoy Aguiluz—Salamat po sa mga salitang ibinihagi.

Tunay na hindi ko malilimutan.(wakas)

 

 

 

Posted by pagesbyarlyndelacruz at 12:04 am | permalink | Add comment