To be a journalist is to act like a "tribune" that essays the truthful "journal" of every story of our "times", big or small, front page or inside page, "BIG NEWS" or even the last story before the closing credits roll;
To be a journalist is to hold a "mirror" in front of you to regularly and faithfully check the convictions and principles of what a "free press" truly stands for;
To be a journalist is to sometimes embrace your own celebrity and be a "star" that sets and upholds the "standards" of what the Filipinos of " today " are fighting for;
Ang maging mamamahayag ay tulad ng isang "bulgar" na pahina na hindi puwedeng maging sisidlan ng anumang pagbaluktot sa katotohanan, bagkus siya pa ngang lagusan upang ito ay mai-"bandera" at mai-"balita" ang mga kuwentong dapat na marining at ma-"tiktikan."
Ang maging mamamahayag ay ang pagsisiguro ng pananatili at pagsulong ng isang "malaya" at walang kinikilingang pag-"PAPATROL" , sa bawat araw, "24-0ras" dahil ang bawat kuwento ay kailangang pulsuhan, may buhay, tila isang "NEWSBEAT" na kailangang ma-"CAPTURED" dahil walang take two sa isang breaking news, walang cut, walang re-take;
Ang maging mamamahayag ay maging "SAKSI" sa "SENTRO" ng bawat pahina ng kasaysayan upang ito ang mai-"BANDILA" sa sambayanan;
Ang maging mamamahayag ay DAPAT laging sa NGALAN NG KATOTOHANAN AT TUNAY NA PAGLILINGKOD.
At KINALIWA SI HATTON….
May 3, 2009
Kanan ang kanyang iniwasan. Ito ang kanyang inaabatan. Kaliwa pala ang magpapatihaya sa kanya. Plakda. Windang. Hilong-talilong. Sampung minuto bago matapos ang ikalawang round ng boksing na ito na inabangan ng milyun-milyon, nagpabiyahe sa maraming Britons sa Las Vegas, USA, halos lunurin sa dami ang mga kababayan nating nakibahagi sa petsang ito sa kasaysayan ng boksing sa buong mundo–nagulantang ang lahat.
Ganun lang–isang kaliwa na hindi natin batid kung gaano ba talaga kalakas — tapos na ang lahat. Ang puso at pananampalataya ng isang kampeyon ay muling namayani.
Nakakaawa ang pagkabagsak ni Ricky “the Hitman” Hatton. Nakapikit. Hilong-hilo, hindi namalayan kung ano ang tumama sa kanya. Pero naawa man tayo, gusto ba nating ang Pambansang Kamao na si Manny “the Pacman” Pacquiao ang makita sa ganoong kalagayan?
Dalawang rounds lang. Sa interview namin ni May Rivera sa istasyong DZEC ng Net-25, sabi ng isa sa supporter ni Pacman na si Deputy National Security Adviser Luis “Chavit” Singson—di tatagal ang laban. Eksakto sabi niya—”2 to 3 rounds, pinakamatagal na aniya ang 5 rounds.” Ganito rin ang pagtaya ng kampo ni Pacman—ikatlong round—dun siya gagalaw.
Pero ang bilis at ang lakas ay muling nagsanib. Maging si Pacman marahil—nagulat na napabagsak niya nang wala nang bangunan sa ikalawang round lamang ang sinasabing pinakamabigat na niyang nakalaban sa kanyang professional career bilang boksingero.
Hindi magkandatuto ang mga banyagang komentarista — lalo na sa HBO—ano nga ba ang nangyayari. “The Filipino stalker did it again! A stunning victory.”—ilan sa mga sinabi nila.
Ang pinakamasarap pakinggan ay mula sa boxing promoter na si Bum Arum—the greatest boxer of all time sambit niya.
Sa lahat ng ito—iisa lang ang sagot ni Manny. Sa Diyos niya utang na loob ang lahat. Sa Diyos nanggaling ang lahat. Huwag na kayong lumayo sa kabubusisi kung ano ang susi sa tagumpay ni Manny. Alam nilang mag-ina, paulit-ulit nilang sinasabi—sa awa at sa tulong lamang ng Diyos naging posible ang lahat.
Kung tutuusin — ang kapangyarihan ng pananampalataya ng puso ng isang kampeyon sa isang isports na marahas, sa salitang kanto, ang boksing ay dili’t ba’t bugbugan lamang talaga, ay asiwang dito ilapat. Pero ang katotohanan, hindi lamang ito bugbugan. Basag-ulo! Marami ang nakataya dito. Hindi ko isinasali sa salitang taya ang mga tumaya sa sugal na kakambal ng isports na ito na kinababaliwan ng milyun-milyon.
Ibang pagtaya ang tinutukoy ko. Karangalan. Katatagan. Pagkatao. Pagmamahal sa bayan. Karangalan.Pananampalataya.
Ito ang nakalimutan ng kampo ni Hatton. Pasintabi, sa tingin ko, nagkamali siya nang palitan niya ang kanyang matagal ng trainor pabor sa isang hambog na Floyd Mayweather Sr. na sa gitna ng pagkatalo—hindi pa rin kinilala na maaaring mag pagkakamali siya at malaking ambag sa pagkatalong iyon. Sabi pa ng matandang boksingero, di daw kasi sinunod ni Hatton ang kanilang game plan. Asus–nangatwiran pa. Sabay sabing, mas magaling pa rin siya kay Freddie Roach. O — di na kailangang i-memorize itong linyang ito. Kahambugan. Nakapandidiring kahambungan.
Sa kanyang pagiisa—alam kong sa isang banda ay paimbabaw din ang kayabangang ito ng matandang boksingero na akala yata—tungkol sa kanya ang laban.
Sa kanyang pagiisa–alam kong batid niya na may dapat siyang matutunan sa natapos na laban ng kanyang sinanay na si Hatton kontra kay Pacquiao. Ito ang leksiyon ng kababaang-loob.
Mahaba-habang panahon ang pagiisipan ng matandang Mayweather pagkatapos ng yugtong ito. Sabi niya, kailangang nang mag-retiro ni Hatton pagkatapos ng kanyang pagkatalo kay Pacman. Ang bilis niyang humatol sa mismong boksingerong sabi niya ay lubos niyang pinaniniwalaan ang lakas. Tunay na nagkamali si Hatton sa pagpili sa kanya. Hindi siya kilala nang lubusan ng taong nagsanay sa kanya nang higit sa apat na buwan bago ang laban niya kanina–labang tunay na hindi malilimutan ng buong mundo.
Bago mag-Oktubre—sana masumpungan ng matandang Mayweather ang katotohanan at kapangyarihan ng kababaang-loob.
Ang kanyang anak na si Floyd Jr. ang tinatayang magiging kasunod na kaharap sa ring ni Pacman. Bago dumating ang araw na iyon—sana magkasundo sila ng kanyang anak na hindi niya kinakausap hanggang sa ngayon. Baka sa tapat na pagsuporta ng isang ama sa isang anak—magkaroon ng tagumpay sa isang panig.
Sa ngayon—paulit-ulit, ang pasasalamat ng lahing kayumanggi sa isang kapwa Filipino na muling ipinakita ang kagitingan at karangalan ng lahing ito.
Tunay na ang sarap isigaw hindi ba? Ang sarap maging Pinoy. Filipino ang lahi ko! (wakas)
